เพิ่งกลับจากคุยยาวกับอาจารย์หมอป.ในบันทึกสุดท้าย เห็นหน้าน้องกายเลยแว้บไปดูครูอดครูทนคนนั้นซักหน่อยค่ะ

ขอบคุณ "อาจารย์หมอป." สำหรับถ้อยคำ "ชื่นชม สไตล์การเขียนแปลกใหม่ชวนร่วมคิด การร้อยเรียงแบบมี outline แล้วเสริมด้วยหลักการกับบทความกัลยาณมิตรใน gotoknow ที่มาเป็นตัวอย่าง ให้เห็นภาพ..." จริงๆ แล้วการเขียนของอาจารย์หมอป.ทุกบันทึก มีความคมชัดในประเด็นที่นำเสนอ และเป็นเรื่องเล่าเร้าพลังได้เป็นอย่างดีอยู่แล้ว และยังมีบันทึกที่อ.วินำไปเป็นตัวอย่างงานเขียน และนำไปสร้าง Rubrics ประเมินงานเขียนดังที่ได้เรียนให้ทราบไปแล้วนะคะ

บอกว่า "เป็นสไตล์ที่ขออนุญาตเรียนรู้ไว้ในการเขียนครั้งหน้าบ้างค่ะ" ด้วยความยินดีและขอบคุณที่ให้เกียรติค่ะ

ดีใจมากค่ะที่อาจารย์หมอป.ร่วมสนุก (เป็นความใส่ใจที่อ.วิประทับใจมากค่ะ) ตอบว่า "รูปสามเหลี่ยมเป็นหน้าของสุนัข ( เดาว่าเด็กเติมหูสองข้าง เข้าไป) และเด็กที่วาดรูปสุนัขน่าจะเป็นเพศหญิงเพราะถ้าหลุดกรอบ.ผู้หญิงน่าจะมีแนวโน้มคิดถึงสิ่งมีชีวิต .มากกว่าวัตถุแบบเด็กชาย" ขอนำคำตอบของอ.ธนิตย์ สุวรรณเจริญ มาเทียบเคียงนะคะ "รูปสามเหลี่ยมน่าจะเป็นใบหน้าของสุนัข และผู้วาดน่าจะเป็นเพศหญิง เพราะประสบการณ์ตัวเองที่ผ่านมา มักพบว่าสุภาพสตรีครับ ที่ยืดหยุ่นทางความคิดสูงกว่าชาย"

แต่ขอยังไม่เฉลยนะคะ สำหรับที่อาจารย์หมอป.ตอบคำถามในบันทึกตอนที่ 1 ว่า เมื่อเห็นรูปสามเหลี่ยมแว้บแรกท่านนึกถึงอะไร แล้วอาจารย์หมอป.ตอบว่า นึกถึงสัญลักษณ์ทางคณิตศาสตร์ ตามด้วยขนมเทียนที่นึกถึงในนาทีต่อมา ขอให้อ่านตรงนี้นะคะ...สิ่งที่แสดงว่าเราติดอยู่ในกรอบความคิดเดิมๆ ก็คือ เมื่อให้วาดภาพต่อเติมจากรูปสามเหลี่ยม ผู้รับการทดสอบที่ไม่ว่าจะเป็นนักศึกษาระดับปริญญาตรี ปริญญาโท หรือเป็นครูอาจารย์ ก็จะมีผู้ที่ต่อเติมเป็นภาพบ้านอยู่ในช่วงร้อยละ 25-45 ซึ่งอาจเกิดจากในวัยเด็ก ครูพาวาดรูปบ้านที่มีจั่วสามเหลี่ยม (ภาพที่มีผู้วาดซ้ำกันร้อยละ 12 ขึ้นไปจะได้คะแนนความคิดริเริ่ม 0) ในภาพเป็นคำตอบของครูที่เข้ารับการอบรมกับอ.วิค่ะ ซึ่งมีผู้วาดต่อเติมรูปสามเหลี่ยมเป็นภาพบ้านประมาณร้อยละ 40 ค่ะ และมี 1 คนที่ตรงกับอาจารย์หมอป.คือวาดเป็นสัญลักษณ์ทางคณิตศาสตร์ ซึ่งก็แสดงว่า ยังติดอยู่ในกรอบเช่นกันนะคะ คือกรอบรูปทรงทางเรขาคณิตที่เรียนมา แต่คะแนนความคิดริเริ่มไม่ใช่ 0 จะอยู่ที่ ระดับ 2 จาก 5 ระดับค่ะ (ประเมินตามเกณฑ์ค่ะ)