เรียน ท่านอ.สุรเชษฐ เวชชพิทักษ์ ค่ะ
- ขอบพระคุณที่อาจารย์แวะมาเยี่ยม กล่าวชม และยินดีที่ได้รู้จักอาจารย์ค่ะ...ทำให้มีกำลังใจขึ้นมากๆเลยค่ะ
- ...ภาพที่อาจารย์เล่ามานั้น....เป็นภาพของวิสัญญีพยาบาลโดยแท้เลยค่ะ....กลุ่มงานเหล่านี้ยืนทำงานอยู่ภายใต้ความรับผิดชอบของแพทย์ผ่าตัดหรือวิสัญญีแพทย์...รับผิดชอบสูงมากค่ะ แต่แปลกค่ะไม่มีกฎหมายรองรับให้ประกอบวิชาชีพเองได้ ทั้งๆที่เป็นพยาบาลที่ถูกจับฝึกฝนอบรมต่อโดยแพทย์ 1 ปีเต็มๆ...พอที่จะดมยาสลบรายผู้ป่วยง่ายๆได้ ไม่ให้ต้องเป็นภาระของวิสัญญีแพทย์(ที่บ้านเราขาดแคลน)มากไป
- .....ในรพ.ของรัฐดมยาสลบได้(ภายใต้ความรับผิดชอบของวิสัญญีแพทย์หรือศัลยแพทย์ค่ะ)...แต่รพ.เอกชนไม่ให้ดมยาสลบแม้แต่รายผู้ป่วยง่ายๆที่ รพ.รัฐเคยดมยาได้ยากกว่า.... (โดยให้เหตุผลว่าไม่อยากให้พยาบาลเสี่ยงกับการถูกฟ้องร้อง)
- ....นี่คือ.."แรงบันดาลใจค่ะ"....ที่ทำให้ดิฉันอยากออกมาเล่าให้ทราบว่า มีคนอีกกลุ่มหนึ่ง...คือ"วิสัญญีพยาบาล"ที่ให้การดูแลผู้ป่วยดมยาสลบ(ในรพ.ของรัฐ)...แม้ไม่มีใครรู้จัก....และมิได้ให้ค่าตอบแทนอะไรที่พิเศษกว่าคนอื่นเลย...ทำกันด้วยใจโดยแท้ค่ะ...
- ดิฉันเขียนบันทึกเรื่องงานบ้างในบทบาทของวิสัญญีพยาบาลที่ทำอยู่เองจริงๆใน รพ.มหาวิทยาลัยของรัฐค่ะ...เพียงเพื่อให้คนรู้จักวิสัญญีพยาบาลบ้างเท่านั้นค่ะ ...มิได้มีเจตนาจะยกเทียบเคียงแพทย์ซึ่งทำไม่ได้อยู่แล้วเพราะบางโรค บางหัตถการยากเกินความสามารถและอาจเกิดความเสี่ยงกับผู้ป่วยค่ะ
- ขอบพระคุณที่แวะมาจุดประกายและเพิ่มแรงบันดาลใจให้ดิฉันและผู้ร่วมวิชาชีพวิสัญญีพยาบาลค่ะ
- ดิฉันเขียนบันทึกเรื่องงานไว้ที่ "ตามรอย..ดมยารายวัน..." และ "คุณภาพบริการวิสัญญี" ค่ะ ถ้าอาจารย์พอมีเวลา...ก็เชิญอ่านดูได้ค่ะ (บางคราวแถมบันทึกตลก..ใน ตลกวันละนิด...จิตแจ่มใสด้วยค่ะ...เพื่อลดความเครียด)
- ขอบพระคุณค่ะ