สวัสดีครับ คุณ sr

ท่านมองละเอียดมากครับ ;)

ในภาษาสันสกฤตนั้น มีหลักว่า ตัว สฺ หรือ รฺ จะอยู่ท้ายพยางค์ไม่ได้ครับ ต้องเปลี่ยนเป็นเสียงลมหายใจ เช่น มนัส (มนสฺ) หากอยู่ท้ายพยางค์จะเีขียน มนะ (ออกเสียงมะนะหะ) คุรุสฺ เป็น คุรุะ (ออกเสียง คุรุหุ), มุนิสฺ เป็น มุนิะ (ออกเสียง มุนิหิ)

นมถะ (namathaḥ) ก็คือ นม เติมเสียง ถะ (รูปเดิมคือ ถสฺ) คำนี้จึงอาจเขียนว่า นมถสฺ ก็ได้ แต่เมื่ออยู่ในประโยค ในตำแหน่งที่เหมาะสมจะกลายเป็น นมถะ

นมถ (namatha) ก็คือ นม เติมเสียง ถ

ทีนี้ ในรูปอักษรไทยอาจจะดูสับสนเล็กน้อย เพราะคำที่มี ะ หรือ ไม่มี ะ ก็ออกเสียงอะ เหมือนกัน แต่ในภาษาสันสกฤต คำที่มี ะ จะออกเสียงลมหายใจเพิ่มครับ

ถ้าเข้าใจเทนส์ภาษาบาลี ก็เทียบเคียงกับสันสกฤตได้มากเลยครับ