ขอบคุณพี่รัชค่ะ

ใช่ค่ะ ที่เลือกเรียนสาขานี้ เพราะหนูสอนวิชาภาษาไทย และประวัติศาสตร์ ระดับชั้นมัธยมต้น ซึ่งในเนื้อหาการเรียนทั้งสองวิชานี้มีมิติของเรื่องการเมือง ศาสนา สังคมวัฒนธรรม วรรณกรรม ความเชื่อต่าง ๆ ที่ปรากฏในบทเรียน จึงคิดว่าสาขาไทยศึกษาน่าจะนำมาใช้สอนได้มากกว่าการเรียนสาขาการบริหารการศึกษาอย่างที่พี่ ๆ ที่โรงเรียนแนะนำ ( กึ่งสะกดจิตนะคะ ฮ่า ฮ่า )

จึงตัดสินใจว่าจะเรียนต่อเลยได้ศึกษาโครงสร้างหลักสูตรของมหาวิทยาลัยแต่ละที่ค่ะ บางที่ที่อยากเรียนก็ไม่ได้อธิบายโครงสร้างหลักสูตรตลอดปีการศึกษาที่ต้องศึกษานะคะ เลือกอยู่นานเหมือนกันกับการเตรียมการเรียนต่อค่ะ พอได้ดูโครงสร้างหลักสูตรแล้วที่นี่สะดวกสุดค่ะ คือ การเดินทางไปเรียน ( ใช้เวลาเดินทางเพียง ๑ ชั่วโมง คงจะไม่ล้าและเหนื่อยมาก ฮ่า ฮ่า เพราะ ๗ วัน ไม่ได้พักผ่อนตามปกติ หนูคิดว่า คงจะทำให้หนูขี้เกียจ ระดับ ๑๐ ทีเดียว หนูคิดเยอะไปไหมคะ ฮ่าฮ่า ) เวลาที่เรียนคือวันเสาร์และอาทิตย์ ( นอกเวลาราชการ อินี้ยังพอได้ไปเรียนบ้างอย่างไม่ต้องกังวลกับงานสอน จันทร์ถึงศุกร์ค่ะ ) ปัจจัยในการลงทะเบียนเรียน ( เพราะหนูสะสมทรัพย์กับบุญมาจึ๋งนึงค่ะ ฮ่า ฮ่า ) ดังนั้นก่อนสอบสามสัปดาห์จึงได้ถ่างตาอ่านหนังสือกะลองทำข้อสอบภาษาอังกฤษแบบไม่ลืมหูลืมตา

หนูไม่นึกเลยว่าพี่รัชจะเป็นอาจารย์สอนวิชาคณิตศาสตร์ และมุ่งมั่นเป็นอาจารย์สอนคณิตศาตร์ และสอนอยู่ในจังหวัดปัตตานี พี่นี่เป็นครูหัวใจทองคำจริง ๆ ชื่นชมและทึ่งในตัวพี่รัชจริง ๆ ค่ะ มันช่างตรงข้ามกับหนู ทั้ง ๆ ที่แม่หนูเป็นคุณครูสอนคณิตศาสตร์หนูดันไม่ชอบเรียนวิชานี้เอาซะเลย ฮ่า ฮ่า หนู แม่หนู และพี่รัชเหมือนกันอยู่อย่างคือได้อาจารย์เป็นแรงบันดาลใจ ฮ่า ฮ่า แม่เคยเล่าให้ฟังว่าคุณครูสอนคณิตศาสตร์ของแม่ท่านสอนคณิตศาสตร์สนุกมี แม่ชอบเรียนวิชานี้มากเพราะได้อาจารย์ท่านเป็นแรงบันดาลใจ แม่จึงเป็นครูสอนวิชาคณิตศาสตร์ยันท่านเกษียณ ส่วนหนูเองชอบทั้งคุณครูผู้สอนภาษาไทย และสังคม ( เมื่อก่อนวิชาประวัติศาสตร์ยังไม่ได้แยกเนื้อหาสาระออกจากวิชาสังคมเหมือนสมัยนี้นะคะ ) ได้อรรถรสทุกครั้งเวลาเรียนสองวิชานี้ หากสติหลุดไปสักกะนิดเปรียบเหมือนดูการ์ตูนโดเรมอนไม่จบตอนยังไงยังงั้น จะหงุดหงิดกับเพื่อนที่ชอบชวนคุยขึ้นมาทีเดียว วิชาที่ชอบที่สุดคือ ภาษาอังกฤษ อ้าว !!! งงไหมคะพี่คะ คุณครูสอนท่านชอบสอนแต่ไวยากรณ์ แต่ชอบมากกว่านั้นคือเรื่องสั้นหรือบทความของอาจารย์ที่เอามาให้อ่านค่ะ ลองเดาศัพท์ก่อน เดาไม่ได้ค่อยหาศัพท์ และบางเรื่องให้ข้อคิดด้วย ไม่รู้ว่าอาจารย์ไปเลือกเรื่องจากไหนมาให้อ่าน บางเรื่องก็ยาวเกินกว่า ๑๐ บรรทัด บางเรื่องไม่เกิน ๕ บรรทัด แต่ทำไมช๊อบ ชอบ อ่าน เรียนของท่านก็ไม่รู้ ที่สำคัญเวลากลับบ้านพ่อจ๋าของหนูชอบพูดภาษาอังกฤษด้วยค่ะ ( อย่าเข้าใจว่าหนูเป็นลูกครึ่งตาน้ำข้าวนะคะ ฮ่า ฮ่า ) ตอนเด็ก ๆ พ่อซื้อหนังสือนิทานให้เป็นภาษาอังกฤษ ตอนนั้นยังอ่านไม่ได้หลอกค่ะ ดูตามภาพเท่านั้น แต่แม่เล่าว่าตอนเด็ก ๆ ชอบออกเสียงตามพ่อเวลาพ่ออ่านให้ฟัง หรือเวลาอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาเวลากินข้าวรวมกัน พ่อมักจะยกช้อนบ้าง แก้วบ้าง ผลไม้บ้าง แล้วให้ตอบเป็นภาษาอังกฤษ สนุกดีค่ะ แย่งกันตอบกับพี่สาว ใครตอบได้พ่อไม่ได้ให้รางวัลหลอกนะคะ ฮ่า ฮ่า

อันสุดท้ายเห็นด้วยตามนั้นที่พี่รัชว่าค่ะ ในฐานะที่เป็นครูแล้ว จึงคิดว่าต้องขวนขวายหาความรู้เท่าที่กำลังกายและกำลังปัญญายังสามารถทำได้ ที่สำคัญไปกว่านั้นวิชาชีพครูเป็นวิชาชีพที่สังคมคาดหวังและมองว่าคือผู้ให้ความรู้นะคะ เพราะฉะนั้นหากผู้ให้ความรู้ยังรู้ไม่พอก็ต้องเร่งศึกษาเล่าเรียนเช่นกัน พัฒนาตนเองก่อน ก่อนที่จะไปสอนและพัฒนาลูกศิษย์ พี่รัชว่าไหมคะ ดีใจที่ได้รู้จักนะคะ ถ้าพี่อ่านคำตอบหนูจบแสดงว่าว่ารักกันจริงเหมือนกัน (@^_________@)