• การไม่หล่อเลี้ยงเวทนา เป็นเรื่องที่น่าสนใจและนำไปสู่สุขภาวะทางหนึ่งครับ อันนี้เห็นด้วยอย่างยิ่ง

   <ul><li><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt">ส่วนตัวผมเห็นว่า แรกสุดการตอบสนองอาจเริ่มต้นด้วยการพิจารณาอย่างแยบคาย คือแขวนไว้ก่อนอย่าเพิ่งตัดสิน แล้วพิจารณาอย่างสงบลึก อย่างที่หมอจิ้นว่า ขั้นต่อไปเมื่อฝึกจนชำนาญแล้ว ก็จะเป็นไปเองโดยอัตโนมัติและใช้เวลา “แขวน” น้อยลง </div></li></ul>   <ul><li><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt">คือเมื่อมีสิ่งเร้ามากระทบปั๊บ ก็ปล่อยให้ผ่านเลยไปปั๊บ เหมือนสายลม ไม่ต้องมาหยุดพิจารณาอะไร (แต่ตรงนี้มีธรรมะสองข้อมากำกับ ซึ่งผมกล่าวไว้ตอนท้าย)</div></li></ul>   <ul><li><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt">อันนี้ ผมคิดแบบเซนนะครับ เพราะเวลาฝึกรับการจู่โจมของคู่ต่อสู้ ไม่มีเวลามาหยุดพิจารณา เพราะถ้ามัจจุราชอยู่ตรงหน้าแล้ว มาหยุดคิดไม่ทัน </div></li></ul> เอาจิตไปจองจำอยู่กับจุดที่ถูกจู่โจม ก็เสียโอกาสที่จะแสวงหาทางเลือกอื่นๆ แต่ถ้ามัวจดจ่อรีรอ ก็ไม่ทันการ  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> </p><ul><li><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt">ในศิลปะการต่อสู้ที่ใช้ “เซน” เช่น ไอคิโด และการฟันดาบซามูไร จิตต้องว่องไวและมีสมาธิครับ หมายความว่า ไม่เอาจิตไปตรึงไว้ที่ใดที่หนึ่ง แต่ต้องฉลาดในการเคลื่อนย้ายจิตเพื่อโต้ตอบไปโดยไม่เสียเวลามาคิด ไม่มีเวทนา อารมณ์โกรธ เกลียด พยาบาท หรือความแน่วแน่จงใจแต่อย่างใด</div></li></ul>  <ul><li><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt">เรียกว่ามี อนโภคจรรย (ความไม่ต้องออกแรง) และ อปรนิหิต (ความไม่ต้องการ) สองอย่างนี้เป็นธรรมของนิกายมหายาน ถ้าเทียบกับหินยาน น่าจะเป็น สติสัมโพชฌงค์ คือสติที่มีเองทุกขณะโดยไม่ต้องออกแรงตั้งใจให้มีสติ</div></li></ul><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><ul><li><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt">ส่วนตัวผม ใช้วิธีฝึกสติอย่างนี้ทุกวันครับ เห็นว่าได้ผลดี ก็เลยนำมาแลกเปลี่ยนครับ</div></li></ul><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>