ไม่รู้เป็นคนคิดมากไปหรือเปล่านะโยมน้อย
ตอนนี้ไปทางไหน จะได้ยินแต่คนพูดกันว่า
ลูกหลานชาวนา ขายนากันทุกพื้นที่

ทำให้นึกถึงวรรณกรรมเรื่องหนึ่งเคยอ่านนานมาแล้ว
เรื่องคนไททิ้งแผ่นดิน(อพยพทิ้งถิ่นเพราะหนีภัยสงคราม)

เห็นโยมน้อยทำแบบนี้แล้ว มีความสุขมากเลย
ชื่นใจแทนปู่ ย่า ตา ยาย ที่สร้างมากับมือด้วยความเหนื่อยยาก
มีลูกหลานดำเนินการต่อไม่ทอดทิ้ง มรดก(ดิน)
ที่กินไม่ไหว ใช้ไม่หมดนี้ต่อไป(ใช้ผืนดินคุ้มค่าจริงๆ)

อยากเห็นแนวคิดการอนุรักษ์พืชผักพรรณไม้ท้ืองถิ่น
เรื่องการทำหากินบนผืนแผ่นดินแบบโยมน้อยนี้เยอะๆ จังเลย

เมื่อไหร่บ้านเราจะมีกฎหมายเหมือนประเทศเพื่อนบ้านเรา
ที่ห้ามชาวนาขายนา (กฏหมายออกยาก เพราะคนออกกฏหมายมีที่ดินเยอะ)