ผมมีข้อมูลเสริมต่อเล็กน้อย หลังจาทกวิทยานิพนธ์

จะเขียนมาสักหนึ่งบทความเกี่ยวกับพุทธศาสตร์ครับ

ตอนนี้เอาบางความคิดก่อนว่า

มีความพยายามที่น่าสรรเสริญของประเทศไทย เพื่อเพิ่มหรือยกระดับของปรัชญาการเมืองมาสู่แนวทางพุทธแบบเถรวาท คือเมื่อปลายปีพุทธศักราช ๒๕๒๔ ได้มีนักวิชาการกลุ่มหนึ่ง โดยการสนับสนุนของสำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ ได้ดำเนินการศึกษาวิชาการตามแนวพุทธศาสตร์ โดยได้ศึกษาความเป็นไปได้และการเปรียบเทียบกับวิชาการทางสังคมศาสตร์ ๕ สาขาคือ ศึกษาศาสตร์ตามแนวพุทธศาสตร์ จิตวิทยาตามแนวพุทธศาสตร์ สังคมวิทยาตามแนวพุทธศาสตร์ รัฐศาสตร์ตามแนวพุทธศาสตร์ และเศรษฐศาสตร์ตามแนวพุทธศาสตร์ ด้วยความพยายามอันนี้ ก่อให้เกิดเอกสารตีพิมพ์ตามชื่อของวิชาการทั้ง ๕ สาขานี้โดยสังเขป ต่อมาวิชานี้ได้ปรากฏอยู่ในหลักสูตรการศึกษาของสถาบันอุดมศึกษาหลายแห่ง อีกทั้งยังมีผู้มาค้นคว้าเพิ่มเติมให้สมบูรณ์และน่าสนใจมากขึ้น เช่นงานวิชาการของพระพรหมคุณาภรณ์(ป.อ.ปยุตฺโต)เป็นต้น ผู้วิจัยเห็นว่าวิชาการทางสังคมศาสตร์ ๕ สาขาคือ ศึกษาศาสตร์ตามแนวพุทธศาสตร์ จิตวิทยาตามแนวพุทธศาสตร์ สังคมวิทยาตามแนวพุทธศาสตร์ รัฐศาสตร์ตามแนวพุทธศาสตร์ และเศรษฐศาสตร์ตามแนวพุทธศาสตร์ล้วนมีปรัชญาการเมืองหรือผู้นำทางการเมืองเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยในทุกศาสตร์ ทั้งในฐานะผู้รู้ ฐานะผู้ปฏิบัติ และฐานะผู้ได้รับผล ผู้วิจัยสันนิษฐานว่า เหตุปัจจัยคงมาจากความคิดอันเป็นสัมมาทิฏฐิของผู้คน นักการเมืองหรือข้าราชการบางท่านในยุคสมัยนั้นจึงเกิดมีการประชุมเพื่อศึกษาตามแนวพุทธเถรวาทดังกล่าว สังเกตได้ว่าแนวคิดและความประสงค์ของนักปกครองนั้นส่งผลกระทบต่อสังคมในวงกว้างได้เสมอ