- ช่วงแรกเริ่ม ผมพยายามจะดึงความสนใจและเชื่อมั่น โดยใช้หลักให้ทุกคนรู้สึกถึงความจริงที่ทุกคนมองข้าม.....ซึ่งผมประทับใจมาก เรื่องที่เล่าเป็นเรื่องจริง (ผมต้องพูดบนฐานความจริงเสมอ) ..... แต่ไม่เวิร์กมั้ง
- เพราะเริ่มมีเสียงคนคุยกัน ไม่สามารถสะกดได้ทั้งห้อง (กลุ่มอาจจะใหญ่เกินไป คนไม่ได้ถูกเลือก กรอบหน้า ฟุ้งมากเกิน) จึงพยายามควบคุมไม่ให้คนที่คุยรบกวนคนอื่น ด้วยการให้สังเกต ความสงสัย กับใจที่อยากพูด วัตถุประสงค์คือ ไม่ให้ที่หลุดจากการสะกดในขั้นแรก ปิดปากก่อนจะนำสู่โมเดลเชียงยืน ............. ผมว่าวันนั้นถึงไม่ดี แต่ก็คงไม่แย่มาก....ฮา
- ตอนเริ่มเล่า ใจผมวิ่งไปวิ่งมา รู้สึกว่าผมซักมากไป แต่อีกใจก็กลัวว่าคนฟังจะไม่เข้าใจ บางขณะคิดว่าตัดบทพูดเหมือนนักข่าวเกินไป แต่บางขณะใจ ก็รู้สึกว่าต้องกระชับสู่ประเด็นและเป็นเรื่อง ..... ผมว่าผมก็ต้องฝึกอีก.... และคุณอาก็ต้องฝึกเล่า "เรื่องเล่าเร้าพลัง" อีกเช่นกัน...ฮา
- โดยรวมแฮปปี้มากครับ โดยเฉพาะครูอ๋อยเยี่ยมมาก แต่มีบางอย่างยังค้างอยู่ในใจผม แต่สักวันครูอ๋อยจะเข้าใจเอง และเปลี่ยนอย่างภูมิใจเอง