สวัสดีครับอาจารย์ดร.ขจิตครับ

ต้องเรียกว่าเป็นการกินเพื่อซึมซับน้ำใจของท่านพระอธิการโชคชัยกับครอบครัวโยมของท่านและลูกๆหลานๆ ที่อยู่ในมะยงชิดนั่นเลยละครับ ไม่เคยกินเยอะขนาดนี้เหมือนกัน วันแรกนั้นกินจนเข็ดฟันเลยครับ

แต่ผมได้เรียนรู้เคล็ดอย่างหนึ่งไปด้วยครับอาจารย์ คือ...วันรุ่งขึ้นผมรู้สึกว่ามันอร่อยกว่าเดิม พอเล่าให้ภรรยาฟัง เธอบอกว่าคนเขาเรียกว่าเก็บได้ระยะที่มันลืมต้น ตอนใหม่ๆมันจะยังเปรี้ยว พอเก็บให้ลืมต้นมันจะหวานและอร่อยกว่า วันนี้เลยชิมอีกครับ ๑๐ กว่าลูก แต่คราวนี้นอกจากไม่อร่อยไปกว่าเมื่อวานแล้ว หลายลูกก็ทำท่าจะช้ำและเน่า....เก็บหลายวันไป มันก็ลืมต้นจนทำท่าจะเน่าไปเลยน่ะสิครับ