สวัสดีคะ น้องหนูรี พี่สุขอบคุณที่ไปเยี่ยมพี่สุนะคะ มาอ่านเรื่องราวของคนวัยใกล้ฝั่ง ให้นึกถึงตนเองขึ้นมา สักวันเราก็ต้องพบเจอความเป็นอยู่ที่คิดว่า จะไปแล้ว คงเหลือแต่กำลังใจ และคนที่ตนเองรักที่สุดคือสามี หรือไม่ก็ลูก และถ้าอายุมากยังอยู่พร้อมๆๆกันจำได้บ้างไม่ได้บ้าง ก็คงนึกถึงสามี หรือไม่ก็ภรรยาที่แก่เฒ่าดูแลกันมาจนใกล้วาระ

คิดถึงแม่คะ แม่พี่สุก็คงเหงามาก เพราะตอนที่ท่านไม่สบายไม่บอกลูก บ้านอยู่ห่างกันคะ พี่สุก็ไม่รู้สุขภาพของท่าน ในที่สุดก็หัวใจล้มเหลว ถ้าพี่สุเอาใจใส่ท่านมากกว่านี้ ท่านก็คงไม่ไปในอาการแบบนี้ ช่วงนั้นพี่สุก็ยุ่งยากเรียนปริญญานี่แหละ ที่ทำให้ท่านต้องห่าง พอพี่สุจบรับปริญญา ยังไม่ทันได้รับ ท่านก็จากพี่สุไปแล้ว ไม่รู้ว่าท่านรู้หรือเข้าใจพี่สุหรือไม่ ตลอดเวลาที่เรียนปริญญาตรี พี่สุแทบจะไม่ได้ดูแลท่านเต็มที่ เพราะเอาจริงเอาจังกับการเรียนคะ ไม่รู้ว่าท่านจะคิดน้อยใจ หรือคิดมาก และไม่รู้ว่าท่านรู้หรือไม่ว่าพี่กำลังยุ่งกับการเรียน จนไม่มีเวลาดูแลในยามที่เงียบเหงา และห่างเหิน บอกว่าให้มาอยู่ด้วย ก็ไม่มา