- โดยส่วนตัวแล้ว ดิฉันมีความประทับใจในความอ่อนโยนของจิตใจของ "คุณหมอทิมดาบ" มาตั้งแต่เดือนพฤษภาคม 2554 ที่คุณหมอได้เข้าไปแสดงความเห็นในบันทึกของดิฉัน ที่เขียนขึ้นเนื่องในโอกาสครบรอบ 6 ปีของ GotoKnow (ขณะที่ดิฉันเป็นสมาชิกยังไม่ครบ 2 เดือน) ในบันทึกดังกล่าวดิฉันได้แสดงความเห็นตอบเพื่อแสดงความประทับใจในน้ำใจที่ได้รับจากกัลยาณมิตรชาว GTK แล้วคุณหมอก็เข้าไปแสดงความเห็นด้วยข้อความสั้นๆ ว่า "ซาบซึ้งใจมากครับ"
-
ปฏิสัมพันธ์ระหว่างดิฉันกับคุณหมออีกครั้ง น่าจะเป็นในช่วงวันแม่ ที่ดิฉันได้เข้าไปแสดงความเห็นในบันทึกหรืออนุทินของคุณหมอ ด้วยความประทับใจในบรรยากาศความอบอุ่นในครอบครัวของคุณหมอ
-
และในบันทึกในโอกาสวันเด็กวันครูซึ่งเป็นบันทึกล่าสุดของดิฉัน ที่ได้รับความสนใจจากกัลยาณมิตรเข้าไปอ่านมากมาย (ขณะนี้กว่า 2,800 คน) จนดิฉันต้องเขียนอนุทินแสดงความรู้สึกนึกคิดต่อปรากฏการณ์ดังกล่าว แล้วคุณหมอก็เข้าไปแสดงความเห็นในอนุทินว่า ได้เข้าไปอ่าน 5 ครั้ง พร้อมด้วย "ปิยวาจาที่ทำให้ดิฉันเกิดปิติสุข" จนต้องขอนำข้อความไปแสดงไว้ในบันทึกดังกล่าว
-
จะเห็นว่า ดิฉันมีโอกาสเข้ามาอ่านบันทึกของคุณหมอ น้อยมาก เพราะปกติแล้วจะเลือกอ่านในเรื่องที่มีเนื้อหาที่ตนเองสามารถต่อยอดได้หรือมีสิ่งเชื่อมโยง อย่างเช่น ในบันทึกนี้ค่ะ
-
เริ่มจาก "ชื่อบันทึกนี้" ที่ตรงกับอุดมการณ์ในการทำงานของดิฉัน ซึ่งมีว่า
-
อุทิศตนเพื่อหน้าที่มี “ฉันทะ” “วิริยะ” บากบั่นหมั่นฝึกฝน เอาใจใส่ “จิตตะ” ภาระตน มุ่งคิดค้น “วิมังสา” พัฒนางาน อุปสรรคมากมีมิเคยท้อ แค่ยังพอมีแรงกายไว้สืบสาน พลังจิตมั่นบ่มอุดมการณ์ งานและงาน...คือมาลีแห่งชีวิต
- และภาพบ้านในบันทึกของคุณหมอ ที่ทำให้ดิฉันนึกถึงบ้านที่เคยอยูกับแม่ตอนเรียนชั้นประถม เป็นบ้านไม้หลังใหญ่ มี 2 บันได และมีต้นมะขามหน้าบ้านเหมือนบ้านในภาพเลยค่ะ ต่างกันตรงที่เป็นบ้านใต้ถุนสูงซึ่งกลายเป็นที่วิ่งเล่นของเด็กๆ ในคุ้ม และมีชานบ้านกว้างขวางซึ่งตอนหลังแม่ให้ยกกี่ทอผ้าจากใต้ถุนบ้านขึ้นไปวางด้วย
- ประทับใจในข้อความข้างล่างของคุณหมอค่ะ
"...และความสุขยิ่งใหญ่ของชีวิตผม ก็คือ การเชื่อว่าเราได้รับความรักของทุกคนที่ผมได้เรียนรู้และแบ่งปันกัน"