จากคำถามสองคำถามที่อาจารย์แพทย์ถาม  และอาจารย์ประพนธ์ยกมาเล่าในที่นี้นั้น  ทำให้ผมเป็นห่วงระบบสารณสุขบ้านเรามากขึ้นกว่าเก่าอีกครับ

คำถามแรกชี้ให้เห็นว่า…แพทย์ไม่เคยฟังเลย…ท่านตัดสินจากข้อมูลเก่าที่มีอยู่ในหัวท่านแล้ว…ท่านมองไม่เห็นความแตกต่างของสายน้ำที่ไหนผ่านหน้าท่านไป  ท่านไม่ฟัง…ท่านเลยพลาดโอกาสที่จะเรียนรู้…น่าเห็นใจแพทย์ที่ถามคำถามนี้นะครับ…เพราะท่านรอบรู้มาก..ท่านเลยพลาดโอกาสในการเรียนรู้

คำถามที่สองสื่อให้เห็นว่า..สำหรับแพทย์ที่ถามคำถามนี้ท่านคิดว่าคนเป็นเครื่องจักรครับ…ส่วนไหนเสียก็ซ่อมแล้วก็จบกัน…ก็น่าเห็นใจท่านอีกเช่นกัน…อาชีพแพทย์เป็นอาชีพที่รีบเร่ง…จนท่านพลาดความงามที่ของริ้วรอยแห่งเหี่ยวย่นบนใบหน้าของคนไข้ที่ท่านรักษา

แม้ผมจะเป็นห่วงระบบสารณสุขบ้านเรา…แต่ผมก็รักคุณหมอของเราทุกคนมาก ๆ เลย  ผมอยากให้ท่านทำงานอย่างมีความสุข…ผมเชื่อว่าหลายท่านมีความสุข…แต่คำถามสองคำถามทำให้ผมได้ทราบว่า…มีบางท่านน่าเป็นห่วงครับ…แม้จะเป็นจำนวนเพียงเล็กน้อย…แต่ถ้าถึง tipping point ก็อันตรายครับ