บันทึกเรื่องราวในปี 2554 ที่ผ่านมา มีสิ่งใดที่ประทับใจอะไร ได้เรียนรู้อะไรบ้าง

ดิฉันชื่อ นางสาว เกตุวดี ฉายาประเสริฐ ในปี 2554 ที่ผ่านมาดิฉันได้อาศัยอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัยซึ่งห่างไกลจากบ้านดิฉันมากและดิฉันก็ได้มาใช้ชีวิตอยู่กับเพื่อนๆ ใน 1 ปีที่ผ่านมามีเหตุการณ์ที่ดิฉันประทับใจอยู่หลายเหตุการณ์มากมาย แต่ที่ดิฉันประทับใจที่สุดก็คือ มิตรภาพที่แท้จริงของเพื่อนที่คอยดูแลดิฉันมาโดยตลอดในยามที่ดิฉันป่วยไข้เพื่อนก็คอยดูแล อย่างเช่นเหตุการณ์เมื่อวันที่ 20 กันยายน 2554 ดิฉันเกิดอุบัติเหตุขาแพง เหตุการณ์วันนั้นอยู่ที่ตลาดน้อย มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ซึ่งตอนนั้นดิฉันอยู่กัดเพื่อนผู้หญิง 3 คนแต่เพื่อนของดิฉันอุ้มดิฉันไม่ไหวเพราะดิฉันขยับขาไม่ได้เลย เพื่อนดิฉันก็กลัวว่าขาของดิฉันจะหักก็เลยไม่ให้ดิฉันขยับไปไหน และจังหวะนั้นเองก็มีเพื่อนผู้ชายที่เป็นคนกัมพูชาผ่านมาพอดี เขาก็เลยมาถามว่ามีอะไรให้เขาช่วยไหม เพื่อนดิฉันก็เลยบอกให้อุ้มดิฉันไปร้านยาที่มหาวิทยาลัยหน่อย พอถึงร้านยาหมอก็โทรเรียกรถโรงพยาบาลมาพาตัวดิฉันไปเอ็กซเรย์ที่ขา หลังจากที่ดิฉันกลับมาจากโรงพยาบาล เพื่อนๆๆของดิฉันก็คอยดูแลดิฉันเพราะดิฉันเดินไม่ได้ก็คอยเอาข้าวเอาน้าและหายามาให้ทานและคอยเช็ดตัวให้ดิฉัน หลังจากวันนั้นมาดิฉันรู้สึกซาบซึ้งในน้าใจของเพื่อนๆทุกๆคนไม่ว่าจะเป็นเพื่อนของดิฉันแองหรือเพื่อนมาจากประเทศ กัมพูชาที่พึ่งจะได้รู้จักกัน ถึงแม้ว่าเราจะอยู่ต่างชาติกันมิตรภาพก็ไม่เคยที่จะแบ่งชนชาติกันไม่ว่าจะเป็นชาติไหน เราก็มีน้าใจและมีมิตรไมตรี่อเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน และเราก็จะคอยดูแลและช่วยเหลือซึ่งกันและกัน และเราก็คอยเป็นกำลังใจให้กันและกันในยามที่ฝ่ายหนึ่งถ้อแท้เราก็จะช่วยกันเติมกำลังใจให้กันและกัน ดิฉันมีบทกลอนหนึ่งอยากจะมอบให้กับเพื่อนของดิฉันเองก็คือ

เพื่อนช่วยเพื่อน ตลอดไป ได้เสมอ เพื่อนจะเผลอ เพื่อนจะพลาด ซักแค่ไหน

ความเป็นมิตร ยังติดอยู่ คู่แรงใจ ให้ก้าวไป ในสิ่ง ที่ต้องการ

เพื่อจะทุกข์ เสียน้ำตา และร้องไห้ ความห่วงใย ทีมีนั้น ยังคอยสาน

ประกอบใจ ของเพื่อนนี้ ที่แหลกราญ พาพ้นผ่าน ความทุกข์ช้ำ ที่ค้ำใจ

แม้เวลา เนิ่นนาน ผ่านจากนี้ แต่สิ่งดี จะยังอยู่ ไม่หวั่นไหว

ถึงเวลา จะผ่าน นานเท่าไร แต่จิตใจ มีเพื่อน ตลอดมา

และสุดท้ายนี้อยากจะบอกกับเพื่อนๆว่า มิตรภาพของพวกเราจะไม่จืดจางหายไปไหนติดอยู่ในใจอย่างนี้ตลอดกาล และเราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป