สุพรรณิการ์ ร่วงพรู ลงสู่พื้น ต้นจะยืน โดดเดี่ยว อย่างเปลี่ยวเหงา
เสมือนใจ ใครคนนี่้ ทีซึมเซา เพราะไร้เงา คู่ใจ ให้เฝ้ารอ
