สวัสดีครับท่านอาจารย์

ผมเคยอ่านองค์ความรู้นี้ในหนังสือท่านอาจารย์ อาจอง ชุมสาย ณ อยุธยา ครับ ผมยังนำมาบูรณาการในการสอนของผมด้วย เกี่ยวกับเรื่อง "มุมมองของมนุษย์ที่เราควรมีให้แก่กัน" คนเรามักมองเพียงแค่จุดสีดำของคนอื่น เพราะเป็นความคุ้นเคยจนชิน สิ่งใดแม้เพียงเล็กน้อยที่เขาทำเราก็อาจรีบด่วนสรุปตัดสินในเวลาเพียงไม่กี่วินาที ว่าไม่ดี (คือจุดดำ) ทั้งที่ความดีงามในชีวิตของเขาที่สะสมมาเปรียบเสมือนพื้นที่สีขาวที่มีอยู่มากมาย ที่แน่ๆก็คือ มากกว่าพื้นที่สีดำแน่นอน เราก็ไม่พยายามไปรับรู้กัน ผมนำเรื่องนี้ไปแนะนำพวกหัวหน้างาน ให้เลิกใช้พฤติกรรม"จับผิด"ลูกน้องกันได้แล้ว เปลี่ยนมา"จับถูก"น่าจะดีกว่าไหม? หัวหน้าควรเป็นตัวเซ็นเซอร์ (ในรถยนต์) ตรวจความถูกต้อง ลูกน้องทำดีลงไปค้นไปหา ยกย่องเชิดชูเขา คนทำดีเขาจะมีกำลังใจ อีกทั้งยังเป็นแรงบันดาลใจให้คนอื่นๆด้วย ไม่ใช่คอยแต่จะหาจุดดำ (ความบกพร่องผิดพลาด) แล้วนำมาประจานกัน ผมมองว่ามันไม่สร้างสรรค์ แต่ผมก็ไม่ได้ต่อว่านะครับ เพราะผมเข้าใจว่าพวกเขาถูกบ่มเพาะมาเช่นนี้เหมือนกันครับในอดีต สิ่งนี้คือสิ่งที่ผมอยากจะบอกกับทุกๆองค์กรว่า "คุณบ่มเพาะคนไว้เช่นใด คุณก็จะได้รับผลกรรมเช่นนั้น"

ขอบพระคุณท่านอาจารย์มากนะครับ ทีทำให้ผมทราบถึงที่มาที่ไปของ "กระดาษสีขาว กับ จุดสีดำ"