สวัสดีครับท่านอาจารย์ทิมดาบ

บันทึกของอาจารย์งดงามมากครับ ผมเองนั้นมีความเห็นที่สอดคล้องกับท่านอาจารย์บุษยมาศครับ ใบปริญญาเป็นสิ่งที่ประกันว่าเราได้ศึกษาเรียนรู้ (Output) แต่หลังจากได้ศึกษาเรียนรู้มาแล้วเราจะนำสิ่งที่ได้ศึกษาเรียนรู้มาต่อยอดสร้างคุณค่าให้กับชีวิตของเราและผู้อื่นด้วยวิธีการใด? และอย่างไร? ผลลัพทธ์ที่มีคุณค่าสามารถต่อยอดได้นั้นเป็น (Outcome)

ชีวิตคนในภาคอุตสาหกรรมอย่างผมนั้น พวกเราเข้าใจครับว่าการผลิตสิ้นค้าขึ้นมาสักชิ้นนั้น จะต้องตั้งกระบวนการเริ่มต้นจาก Input เข้าสู่ Process ถึงจะออกมาเป็น "ผลผลิต" นั่นคือ (Output) แต่คนที่เขาทำงาน ทำหน้าที่ผลิต เขาก็รู้แค่นั้น ถือว่าจบความรับผิดชอบของเขา

ผมถามบุคลากรระดับปฏิการเสมอว่า หากสิ่งที่เธอผลิตได้นั้น ลูกค้าไม่ต้องการละจะเกิดอะไรขึ้น? แน่นอนครับลูกค้าเขาก็มีสิทธิที่จะปฏิเสธ ไม่รับ ไม่ยินยอมจ่ายเงินออกจากกระเป๋าเขาหรอกครับ ถามว่าเพราะอะไร? ก็เพราะผลผลิต (Output) ที่ได้ออกมานั้นมันไม่เป็นไปตาม "มาตรฐาน" คือ ข้อกำหนด ข้อตกลงก่อนเริ่มการผลิต กล่าวโดยสรุป ทำชิ้นงานได้ผลผลิต แต่ไม่สามารถเปลี่ยนผลผลิตให้เป็นเงินได้ ในการประกอบการทางธุรกิจนั้นก็ถือว่าไม่ได้ "ผลิตผล"(Outcome)และไม่มีประโยชน์ แต่กลับเป็น "ความสูญเสีย"(Loss)เพราะต้องเสียเวลามาแก้ไข แก้ไม่ได้ก็ต้องทิ้งไป กลายเป็นเศษซากขยะ (Scrap)ที่ใครๆเขาก็ไม่ต้องการ

ความรู้ที่ร่ำเรียนมาหากไม่สามารถต่อยอดสร้างความดีงามให้เกิดคุณค่าในชีวิตตนเองได้ คงไม่ต่างอะไรจากการได้แต่ Output ที่ปราศจาก Outcome ยิ่งหากใช้ในทางที่ไม่สร้างสรรค์แก่การสร้างคุณงามความดีด้วยแล้ว ชีวิตเราคงไม่พ้นสภาพกลายเป็น Scrap แน่นอนครับ

สำหรับท่านอาจารย์ทิมดาบ สิ่งที่ท่านเป็น สิ่งที่ท่านทำนั้น เป็น Outcome ที่ทรงคุณค่าในจิตใจผมมาก ด้วยความชื่นชมครับ