- น้องสุภัทราคะ พี่รู้สึกตื่นเต้นยินดีมากค่ะ ที่รู้ว่าพี่ชายคนโตของน้อง คุณพิชิต จันปุ่ม เรียนที่วิทยาลัยครูอุบลฯ รุ่นเดียวกับพี่ แล้วไปต่อ กศบ.ที่ วศ.มหาสารคามจบป.ตรีปีการศึกษา 2515 แต่เสียใจมากที่รู้ว่าเพื่อนจากไปแล้ว หัวหน้าห้องพี่ตอนเรียน ป.กศ. 1.9 และเพื่อนผู้ชายอีกคนที่ดูหน้าตาเด็กปากแดงไปเจอกันอีกทีตอนพี่เรียนปริญญาโทที่มศว.ประสานมิตร เขาเองไปเรียนป.ตรี ก็จากไปแล้ว เพื่อนที่ถ่ายรูปคู่กันตอนทดลองแล็บเคมีตอนเรียนป.กศ.สูงก็จากไปแล้วเช่นกันค่ะ
- ย้อนกลับไปดูข้อมูลจากงานพบปะสังสรรค์รุ่น ทั้งรุ่นที่เรียนวค.อุบลฯ และรุ่นที่เรียนวศ.มหาสารคาม หลายครั้งที่พี่ได้ไปร่วม แต่ไม่เห็นภาพและข้อมูลคุณพิชิตเลย แสดงว่าเพื่อนไม่ได้ไปร่วมงาน แต่พี่ก็จำชื่อนี้ได้ตอนเรียนที่วค.อุบลฯ ค่ะ
- ที่น้องบอกว่า "...ตอนอยู่ที่โรงพยาบาลน้องจะไม่กลัวนะคะ เวลามีคนตายก็แต่งศพได้ค่ะ พอไปที่อื่นไปคนเดียวจะกลัวค่ะ" ก็แสดงว่า เวลาที่เราอยู่ในที่ๆ เราคุ้นเคย เราจะไม่กลัว แต่ถ้าไม่คุ้นเคยจะกลัว นะคะ
- น้องบอกว่า "มีที่นาก็ดูแลไม่ทั่ึวถึงค่ะต้องจ้างทั้งดำ ทั้งเกี่ยวค่ะ ถ้าดูตอนนี้ก็ไม่คุ้มค่ะแต่ก็คิดว่าเก็บเอาไว้ทำกินตอนไม่ได้ทำราชการแล้วค่ะ และก็เอาไว้แญงค่ะ" ก็ไม่ต่างจากที่พี่ทำฟาร์มหรอกค่ะ ถ้าคิดถึงค่าใช้จ่ายก็ขาดทุนแน่นอน แต่ทำเพราะความรักความชอบ ยิ่งส่วนที่พี่ทำมันเป็นผลทางสุขภาพกาย/ใจ จิตวิญญาณ 90 % อาจจะเป็นผลทางเศรษฐกิจอยู่บ้างก็ไม่เกิน 10 % ค่ะ
- ขอโทษด้วยที่พี่สับสน คุณครูปทุมวัลย์ ทองมนต์ สอนที่โรงเรียนคำบง นิคมคำสร้อย มุกดาหารค่ะ ส่วนคนที่อยู่หนองสูงเป็นคนที่ยังไม่จบ ช่วงนี้หายหน้าหายตาเพราะเขาต่อเวลาให้ 2 ปี เลยยังอ้อยอิ่งอยู่ค่ะ
- ที่น้องบอกว่า "ภาษาอังกฤษนี่น้องไม่เก่งเลยคุยกับฝรั่งไม่รู้เรื่องหรอกถ้าไม่ได้เมื่อยมือ" ถ้าเมื่อยมือแล้วรู้เรื่องก็คุ้มนะคะ เพราะการสื่อสารต้องใช้ทั้งภาษาพูด (Verbal Communication) และภาษาท่าทาง (Non-verbal Communication) ประกอบกันอยู่แล้วค่ะ
