ขออนุญาตแลกเปลี่ยนเรียนรู้นะครับท่านอาจารย์ ดร.วสะ บูรพาเดชะ

ในความเป็นครูนั้น มีคุณค่าความดีงามซ่อนอยู่มากมาย ดังนั้นผู้ที่เข้าถึงแก่นแท้ของการทำหน้าที่ผู้สอนเท่านั้น จึงสมควรจะได้รับการยกย่อง สรรญเสริญ ความคิดเห็นของผม อาชีพครูไม่ได้เป็นอาชีพที่สร้างความมั่งมีทางวัตถุ แต่เป็นอาชีพที่สร้างความสุขทางจิตใจให้กับผู้ที่มีจิตวิญญาณในความเป็นครูอย่างแท้จริงครับ

หลักพุทธวิธี ผมเคยศึกษาจากหนังสือที่ท่าน อ.วศิน อินทะสระ เขียนไว้ (ปรกติผมจะติดตามผลงานของท่านมาตลอดครับ)ทำให้ผมสามารถนำมาปรับประยุกต์ใช้ได้กับเทคนิควิธีการสอนได้เป็นอย่างดีครับ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเพียงใด แต่องค์ธรรมความรู้นี้ยังคงใช้ได้เป็นอมตะไม่มีวันเสื่อมสูญไปตามกาลเวลา เป็นทฤษฎีที่เป็นแก่นแท้ (Grand Theory)ของสาขาความรู้อื่นๆได้อีกมากมายครับ

การสอนเด็กยุคปัจจุบัน มีความจำเป็นครับที่ต้องใช้เทคนิควิธีการที่ผสมผสานอย่างหลากหลาย ผมเรียกว่าการบูรณาการการสอนของครู ยกตัวอย่างเช่นการสอน "ให้รู้" เป็นสิ่งที่จำเป็น แต่ทำอย่างไรที่ครูผู้สอนจะต้องใส่ "กระบวนการคิด" คู่ขนานกันไปด้วย หรือการสอนที่ฝึกให้เด็กใช้ "วิจารณญาณ" อันเหมาะสมมากกว่าใช้ "ความเชื่อ" ในสิ่งที่สืบทอดต่อกันมา ประมาณนี้ครับ ซึ่งทั้งหลายทั้งปวงนั้นมีอยู่ในหลักการของพุทธวิธีทั้งหมดครับ

ท่านอาจารย์วิเคราะห์ แยกแยะ เทียบเคียงประเด็นออกมาได้อย่างชัดเจนมากเลยครับ ผมต้องขอขอบคุณท่านอาจารย์มากครับที่เติมเต็มองค์ความรู้นี้ให้กับผม ทำให้ผมได้แนวคิด แนวทางอีกมากมาย ทุกวันนี้ผมให้ความสำคัญกับการศึกษาเรียนรู้เรื่องเหล่านี้ตลอดเวลาครับ และคิดว่าจะศึกษาไปตลอดชีวิต พร้อมกับปรับปรุงพัฒนาบทบาทหน้าที่ความเป็นครูไปพร้อมๆกันตราบเท่าที่ยังสามารถใช้ศักยภาพได้

ขอบคุณท่านอาจารย์ที่เปิดโอกาสให้แลกเปลี่ยนเรียนรู้นะครับ หากไม่รบกวนผมขออนุญาตเข้ามาเรียนรู้อีกครับ