ขอบคุณอ.พนัสมากค่ะ

       ตัวเองทิ้งช่วงของการบันทึกเสียเนิ่นนาน เพราะติดภารกิจอบรมเข้มที่เพชรบุรี แถมพกงานประจำไปทำด้วย กลับมาก็มีงานด่วนรอจ่อคอหอยอยู่นี่

       ยังนึกสงสัยว่าเรานี่ท่าทางจะบริหารเวลาได้ไม่เข้าท่าเสียแล้ว ทำไม๊..ทำไม..ยังแบ่งเวลาไม่ค่อยได้

      สมัยเด็ก ๆ ดิฉันเป็นพี่คนโต ตอนประถมฯ ตัวโตกว่าน้องได้ใส่ของใหม่เรื่อย น้อง ๆ ก็รอรับจากเรา แต่พออยู่มัธยมฯ กลับกันแล้วค่ะ ต้องรอรับจากน้อง ๆ ค่ะ เพราะน้องตัวโตกว่าเรา

      อย่างอาจารย์นี่น่าจะเรียกว่าเป็นแบบอย่างของความ “พอเพียง” ค่ะ

      ขอบพระคุณสำหรับถ้อยคำอำนวยอวยพรให้มีความสุขค่ะ