หวัดดีครับท่านอาจารย์ขจิต ฝอยทอง

... ฮา.. ประจำกับผลงานการให้ชื่อหมู่บ้านของมหาดไทย ถ้าอุจจาระเหล็กนี่คงฮาไปหลายปี

... มีหมู่บ้านหนึ่งที่ปลายด้ามขวาน ชื่อ บ้านกลิง เมื่อระบบการปกครองจาก กรุงเทพฯไปถึง ได้เปลี่ยนชื่อภายใต้กรอบของภาษากรุงเทพฯ ให้ใหม่ เป็น "บ้านกลิ้ง" ด้วยเหตุผลใดไม่เข้าใจ แต่ที่แน่ๆ ความหมายเดิมของหมู่บ้านผิดไปโดยสิ้นเชิง เพราะ "กลิง" "หลิง" "กะหลิง" ในภาษาตากใบสำเนียงสายบุรี หมายถึง มันชนิดหนึ่งที่คนภาคกลางรู้จักกันในชื่อ "มันขี้หนู" เพราะเดิมทีตรงนั้นเป็นแหล่งปลูกมันชนิดนี้กันมาก คุณภาพดี หัวใหญ่ เนื้อนุ่ม ร่วนซุย กว่าที่อื่นๆ คราวนี้เป็นกลิ้งไปเสียแล้ว "เสีย"จริงๆ ... เอ้อ.. ปทท. บ่นไปก็ไลฟ์บอยเน๊อะ...ต้องทำใจกลับไปอ่านคำทำนายแล้วจึงปลงลงได้..

... ภาษาเจ๊ะเห ตากใบ ผมพูดภาษานี้มาตั้งแต่เกิดครับ อยู่ที่นี่ โตมากับเพื่อนๆ ที่เป็นคนไทยมุสลิมครับ อยู่ด้วยกัน รักใคร่ช่วยเหลือกัน ยายผมยังรับเอาเด็กมุสลิมท่ี่แม่เขายกให้เพราะเลี้ยงยากมาเป็นบุตรบุญธรรมตั้งหลายคน (เป็นเคล็ดตามความเชื่อนะครับ ไม่ได้เลี้ยงจริง ... แต่สิ่งที่ลึกกว่านั้นคือความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน) แต่ผ่านไปไม่นาน อะไรๆ มันทำไมเลวร้ายลง ใครทำ ใครก่อ.. ท้ายๆ ของบันทึกไทยปลายด้ามขวานจะนำมาเสนอภาษาของเขาด้วยครับ

... คนกลุ่มนี้ล่ะครับที่ผมกำลังบันทึกอยู่ครับ ....