สวัสดีค่ะ พี่รุ่ง ที่คิดถึง
- มาอ่านเรื่องราวความโศกของพี่น้องคนไทยที่ประสบอุทกภัยครั้งใหญ่อย่างที่ไม่คาดคิด
- ว่าจะรุนแรงกันจนขนาดนี้นะคะ..ดูจากภาพเห็นผู้เฒ่าลอยคอลุยน้ำ รักษาถุงสิ่งของจำเป็น
- ให้รู้สึกเห็นใจเป็นอย่างมากเลยค่ะ แต่พอได้อ่านบันทึกพี่รุ่งจบลงก็รู้สึกชื่นใจ
- มีรอยยิ้มผุดขึ้นมาบนใบหน้าบ้าง โดยเฉพาะเรื่องของน้องหมาที่น่าสงสาร
- จริงอย่างที่พี่ว่านะคะ "คนเราไม่รู้หรอกว่า วันหนึ่งเราจะต้องมาพึ่งใคร หรือใครจะมาพึ่งเรา
- จงทำวันนี้ให้ดีที่สุด ทั้งในฐานะผู้ให้และผู้รับด้วยความเต็มใจ
- เพราะบางทีวันที่เรามีความต้องการอยากทำบุญสงเคราะห์คน อันเป็นบุญพิเศษที่ใหญ่หลวง
- แต่ปรากฏว่า วันที่มีศรัทธานั้น อาจไม่มีใครมาให้สงเคราะห์ก็ได้"
- ท้ายที่สุด..แป๋มเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่งว่า.."มิตรภาพ ทำให้คนรู้สึกดีเสมอ"...^^