แวะมาอ่านต่อค่ะ..ชีวิตที่เติบโตโดยปราศจากเข็มทิศนำทาง จึงเป็นชะตากรรมที่น่าหดหู่..อย่างน้อยยังมีคุณครูที่หวังดีด้วยใจจริงนะคะ