ขอบคุณค่ะคุณหมอป. การจะเข้าใจอะไรได้ลึกๆ ไม่มีวิธีใดดีเท่ากับการมีชีวิตอยู่กับสิ่งนั้นค่ะ ประสบการณ์ชีวิตที่ได้พบ ได้เห็น ได้สัมผัสจะสอนเราเอง แต่เราก็ต้องฝึกตนให้ภายในของเราที่มีการรับรู้ รูป รส กลิ่น เสียง สัมผัส และอารมณ์ ที่เชื่อมต่อกับโลกภายนอกนั้นมีความละเอียดในการรับรู้นะคะ ซึ่งต้องใช้ความช้าเป็นส่วนประกอบ สมัยก่อนที่ยังทำงาน โลดแล่น เรื่องพวกนี้แทบจะหยาบมากค่ะเพราะเราจะถูกภาระกิจผลักให้แก้ปัญหา ให้ต่อสู้ แข่งกันแบบลืมตัว ต้องเร็วเข้าว่า ชีวิตตอนนี้จึงรู้สึกว่าโชคดีมากที่ได้ผ่านเรื่องแบบนั้นมาอย่างเข้าใจ อย่างได้เรียนรู้ เพื่อขัดเกลาตัวเองจนมีวันนี้ค่ะ