สวัสดีค่ะ อาจารย์ ธนากรณ์...
- ค่ะ ที่บ้านที่พรหมพิราม ส่วนที่เสียหาย คือ สวน นาข้าวเกือบ 70 ไร่ หายไปกับน้ำท่วม รัฐจ่ายก็ไม่เท่ากับระยะเวลาที่พวกเราทุ่มเทแรงกาย แรงใจลงไปกับพืชสวนหรอกค่ะ ลองกอง มังคุด ขนุน มะม่วง ฯลฯ กว่าจะโตใช้เวลาไม่รู้กี่ปี แต่ทำอย่างไรได้ ก็ในเมื่อธรรมชาติ "น้ำ" มาแบบนี้ ก็ได้แต่ทำใจกันค่ะ
- ตอนนี้บ้านของน้องสาวที่ปทุมก็ท่วมไปแล้วค่ะ เหลือแต่ชั้นบน แต่ไม่กล้าอยู่กันหรอกค่ะ (กลัวไฟฟ้าช็อต) กลับมาที่บ้านที่พิษณุโลกกันค่ะ โรงงานทำอยู่กันที่นิคมอุตสาหกรรมบางกระดี ก็ไม่รู้ว่าจะรอดหรือเปล่า มาส่งหลาน ๆ ที่บ้าน แต่ก็กลับไปทำงานไม่ได้ ทางบริษัทก็ส่งข่าวมากันว่าจะรอดหรือเปล่าก็ไม่รู้ วัน สองวันนี้อาจรู้ค่ะว่าบริษัทจะรอดหรือไม่ ...
- เป็นเหตุการณ์ที่คนไทยทุกคนควรสำนึกแล้วนะคะว่า "ควรเตรียมตัว" ได้แล้ว และเหตุการณ์แบบนี้ เมืองไทยนาน ๆ ครั้งจะเกิด แต่มาระยะหลังเริ่มจะถี่ขึ้นนะค่ะ สำหรับปีนี้ ดิฉันว่า "มันแรง" จริง ๆ ค่ะ เสียหายไม่รู้เท่าไหร่...
- จากที่เขียนก็เป็นเรื่องที่อยากให้ทุกคนหวนกลับมาคิดว่าสิ่งที่เราทำกันลงไป มันสามารถแก้ไขปัญหาจริง ๆ ได้หรือไม่ เราติดตามข่าว ความเคลื่อนไหวกันมากน้อยแค่ไหน มีการเตรียมพร้อมกันหรือไม่ และเป็นสิ่งที่คนไทยต้องเตรียมตัวและวางแผนรองรับสำหรับปีต่อ ๆ ไป แล้วละค่ะ
- ขอบคุณนะคะ ที่แวะมาเยี่ยม...