ความเห็น: เท้า..สอน..หัว

สวัสดีครับ
ดูเหมือนนานและนานไม่น้อยที่ผมไม่ได้ฝากรอยใด ๆ ไว้ในบันทึก
กระนั้นก็เข้ามาติดตามอ่านอย่างสม่ำเสมอ
หากแต่บางครั้งก็มาเพื่ออ่าน, และตั้งใจว่าวันหลังจะแวะมาทักทายเป็นตัวหนังสืออีกครั้ง...และใช้เวลาให้มากขึ้นกว่าการแวะมาอ่านเฉย ๆ
.....
ชื่นชมกับการลงแรงหาทุนทรัพย์ด้วยตนเองของอาจารย์มาก และสิ่งที่อยากได้ก็มาจากน้ำพักน้ำแรงโดยไม่ต้องเดือดร้อนผู้อื่น
และเรื่องเหล่านี้ผมคงได้มีโอกาสนำไปสู่เวทีผู้นำนิสิตให้เรียนรู้และตระหนักในไม่ช้านี้นะครับ
หรือถ้าเป็นไปได้ผมมีบรรยายวันที่ 14 พ.ค. จึงขออนุญาตนำไปเผยแพร่ให้นิสิตได้อ่านกันนะครับ
...
และในโลกของผมนั้น, ผมไม่ใคร่ได้มีโอกาสถือครองสิ่งของใดตามยุคสมัย หรือกระแสนิยมในห้วงเวลาของสังคมนัก อาจเป็นเพราะขาดเขินเรื่องโอกาสและทุนทรัพย์ จึงใช้เท่าที่มีอยู่
เรียนมัธยมก็ใช้ของเก่าของพี่ ๆ ...
ทุกอย่างล้วนเป็นมือสองทั้งนั้น
ทุกวันนี้แต่งกายเหมือนไม่แต่ง , ลูกน้องยังแต่งโก้หรูมากกว่าตัวเองด้วยซ้ำไป
ไม่รู้ยี่ห้อ...ถ้ารู้ก็ไม่สบายใจที่จะใส่
ดังนั้น, ถ้าแม่บ้านซื้อมาจึงไม่ยอมบอกราคาผมเลยสักคำ...
เป็นปีก็ไม่ซื้อเสื้อผ้าใหม่...
เป็นความเฉย ๆ ...สบาย ๆ ....ที่ผมติดเป็นนิสัย ..
....
...
...
ต้องขออภัยที่เล่าเรื่องส่วนตัวซะยืดยาว.
...
ขอให้มีความสุขกับชีวิตมาก ๆ นะครับ...
ระลึกถึงเสมอ