- แหม! "คุณชำาญ เขื่อนแก้ว
" วิเคราะห์เรื่องการเรียนการสอนและการใช้ภาษาอังกฤษได้อย่างละเอียดถี่ถ้วน และครอบคลุม ประหนึ่งเป็นนักการศึกษาผู้คร่ำหวอดในวงการเลยนะคะ - ที่บอกว่า "แต่ไม่แน่ใจว่าด้านไวยากรณ์เขา (เจ้าของภาษา) จะมีปัญหาบ้างหรือไม่" มีปัญหาอยู่แล้วค่ะ ชาวตะวันตกเวลาเขียนภาษาอังกฤษก็เหมือนคนไทยที่พูดภาษาไทยได้คล่องแบบอัตโนมัติ แทบไม่ต้องคิด แต่เวลาเขียนก็มีความสามารถอยู่หลายระดับ ตั้งแต่เขียนไม่ได้เลย เขียนได้บ้างแต่แบบถูกๆ ผิดๆ เขียนได้ในระดับพอใช้ ระดับดี และระดับดีเยี่ยม เคยเห็นนักศึกษาปริญญาโทคนแรกที่ดูแล เขียนบทคัดย่อภาษาอังกฤษ (Abstract) ไปให้ดูครั้งแรก ถูกไม่ถึง 20 % บอกให้กลับไปเขียนมาใหม่ หนักกว่าเดิมอีก ถามว่าใครแนะนำ เขาบอกว่า "...เป็นฝรั่ง" รู้สึกว่าสุดท้ายต้องเขียนให้ (ซึ่งไม่ใช่วิธีที่ถูกต้อง แต่ไม่มีเวลาให้กลับไปแก้ไขแล้ว) และเขาก็ได้รับผลการประเมินปริญญานิพนธ์ระดับดีเยี่ยม (เราเองมีหน้าที่ดูแลบทที่ 1, 2, 5 บทที่ 3, 4 อาจารย์ทางสถิติ วิจัยดูแล แต่ทุกรายในทางปฏิบัติเราต้องดูแลทุกบทเพราะท่านที่ดูแลบทที่ 3-4 ทุกท่านจะไม่มีเวลาเพราะไปรับ Job ดูแลทุกสาขา ในทุกรายเราเองจึงมีสัดส่วนของการดูแลแต่จาก 75-95 % เพราะเน้นคุณภาพของงาน)
- เรื่องการเขียนบทคัดย่อ จริงๆ แล้วนักศึกษาปริญญาโทต้องเรียนวิชาภาษาอังกฤษเพื่อการวิจัย แต่น่าเสียดายมากที่ผู้สอนจัดการเรียนรู้ไม่ตรงจุด ทำให้นักศึกษาไม่มีทั้งทักษะการอ่านเอกสารภาษาอังกฤษเพื่อนำไปอ้างอิงในบทที่ 1, 2, 5 และไม่มีทักษะในการเขียน Abstract แต่เดี๋ยวนี้เขาไม่เขียนเองแล้ว มีบริการจ้างเขียน ซึ่งเป็นบริการของบัณฑิวิทยาลัย แต่เชื่อไหมคะ เนื้อหาที่เขียนมาจะไม่ครบ (ประเด็นที่ไม่เคยเขียนก็จะเขียนไม่ถูกเลยข้ามไปเลย และบางแห่งก็เขียนผิดความหมาย คนที่จะแปลจากภาษาไทยเป็นภาษาอังกฤษได้ตรงความหมายไม่ใช่แค่เก่งภาษาอังกฤษ แต่ต้องเข้าใจเนื้อหานั้นๆ และเข้าใจเทคนิควิธ๊วิจัยที่ใช้ในงานวิจัยนั้นๆ ด้วย)