ตามทัศนะที่ไม่ลุ่มลึกของผม ...

ผมคิดว่า "การเขียนหนังสือ (หรือเขียนอะไรก็แล้วแต่) ให้เขียนด้วยความสุขมากกว่าคิดคำนึงถึงกรอบโน้นกรอบนี้" อย่างที่ผมเคยเล่าให้คุณหมอบางเวลาฟังไง มันสอดคล้องกันตรงจุดนี้

กรอบทำให้เกิดความกังวลใจและความคาดหว้งให้เป็นไปตามกรอบที่ตั้งไว้ ยิ่งทำยิ่งทุกข์ เหมือนกิเลสมายึดติดกลายเป็นสนิมหัวใจ

เหมือนเด็กไทยจะสื่อสารภาษาอังกฤษก็กังวลใจว่า เราจะพูดถูกไวยากรณ์ตามที่ครูสอนมาหรือไม่ หากไม่ ครูจะว่าเราไหมหนอ หากตัดความกังวลใจในเรื่องไวยากรณ์ พูดไปเรื่อย ในระหว่างการลองผิดลองถูก มนุษย์จะปรับตัวเองไปเรื่อย ๆ โดยอัตโนมัติเอง เค้าเรียกอะไรน้า มีพัฒนาการ ...

หากทำอะไรก็ตามอย่างที่คนไม่รู้มาก่อน คือ การปล่อย ละ วาง แต่ลงมือทำด้วยความสุข เพราะไม่มีเส้นชัยมาขีดให้เห็นว่าต้องไปให้ถึง กำหนดเส้นชัยก็คือ ยึดมั่นถือมั่น ทุกข์ลูกเดียว หากถึง ก็ยังไม่พอ ต้องขีดให้ยาวกว่านี้อีก ไปไม่มีวันสิ้นสุด

สรุป เขียนตามสไตล์คุณหมอบางเวลาแหละครับ สนุกสุดแล้ว ;)...

ความจริงมีนัยค่อนข้างเยอะมาก เพียงแค่ ๒ บรรทัดที่กล่าวมาเท่านั้นนะเนี่ย

เขียนไปก็งงไป ไม่เอาแหละ ไปดีกว่า ;)...