สวัสดีครับ.. <table border="0"><tbody><tr>

</tr></tbody></table><p>ข้ามวัน ข้ามคืนเชียวแหละ  ถึงจะใจเย็นพอที่จะเข้าระบบมาสู่บล็อกได้..</p><p>….</p><p>เรื่องที่น้องสายลมเล่าผ่านบันทึกนั้น ..ต้องยอมรับว่าสะท้อนและสะเทือนใจเป็นอย่างมาก …</p><p>ในหมู่บ้านที่ห่างไกลจากความเจริญในทางวัตถุ  มักพบเห็นมิตรภาพและน้ำใจอย่างไม่ยากเย็น …  การไปเยือนของนิสิตกลายเป็น “บุคคลสำคัญ”  ของชาวบ้าน  และชาวบ้านก็ยินดีที่จะต้อนรับอย่างเต็มกำลังเสมอ   บางที, หรือแม้แต่บ่อยครั้ง  ชาวค่ายอาจได้กินในสิ่งที่ชาวบ้านไม่ค่อยได้กินเลยก็ได้…</p><p>สิ่งเหล่านี้ คือ การยืนยันความงดงามของหมู่บ้านและชาวบ้านที่ควรค่าต่อการยกย่อง  รวมถึงการเชิดชูหัวจิตหัวใจของนักศึกษาที่เต็มไปด้วยพลังแห่งการสร้างสรรค์สังคม…</p><p>ขอบคุณเรื่องดี ๆ  ..ที่นำมาประดับบันทึกของพี่  นะครับ</p>