ท่านอาจารย์ประคัลภ์ครับ

     ได้อ่านทั้ง 4 ข้อทำให้ผมนึกถึงคำถามที่เคยตั้งไว้ว่า ถ้าผลงานไม่ดี ใครรับผิดชอบ คำตอบที่ได้รับมักจะตอบว่า ตัวพนักงานเองนั่นแหละรับผิดชอบ (ทั้งๆ ที่บางคำตอบก็ไม่กล้าตอบหรือตอบแบบเลี่ยงๆ) เลยมองต่อไปว่า ปัจจัยหรือสาเหตุที่ทำให้ผลงานไม่ดีแท้จริงนั้นเกิดจากเหตุใด จากตัวพนักงานเอง ไม่รู้เรื่อง ไม่อยากทำ หรือจากผู้บังคับบัญชา ที่สอนงานไม่เป็น ไม่ทำตัวเป็นแบบอย่างที่ดี
     ในหน่วยงานที่มีปัญหาเรื่องการสื่อสารพบว่า มักจะใช้การสอนและพัฒนาพนักงานไม่ค่อยได้ผลเท่าไหร่ เพราะการสื่อความหมายไม่เข้าใจกัน หนักเข้า ผู้สอนหรือผู้บังคับบัญชาก็เอางานลูกน้องกลับมาทำเสียเอง หรือไม่ก็ว่าสอนแล้วไม่เข้าใจ ก็ให้ไปทำอย่างอื่นแทน หรือเลือกทางสุดท้าย ไม่สอน ไม่พัฒนาเขา ทำงานไม่ได้ก็ให้ออกๆ ไป ตรงกับที่อาจารย์กล่าวทั้ง 4 ข้อ คำตอบคือเมื่อพนักงานออกไป ผลงานก็ไม่ดีเหมือนเดิม  เลยตั้งคำถามว่า สิ่งที่ตัดสินเป็นธรรมกับเขาหรือไม่
     ผมเห็นว่า การสอนและพัฒนาพนักงาน เป็นสิ่งที่สะท้อนให้เห็นถึงองค์กรที่ให้ความสำคัญกับการพัฒนาคน นั่นเพราะคนคือต้นทุนหรือทรัพยากรที่สำคัญที่สุด ดังนั้น สอนได้หรือไม่ พัฒนาได้หรือไม่ อยู่ที่ผู้สอนเอง ช่องทางการสื่อสาร หลักสูตรการสอน และตัวผู้เรียนเอง รับผิดชอบร่วมกันว่าปรับจูนระดับการสอนให้เขาได้เข้าใจและพร้อมที่เรียนรู้ได้อย่างไรครับ