สวัสดีครับ พี่มนัสดา

ผมเองก็พูดได้เต็มปากครับว่าผ่านพ้นวิกฤตมาจากการอ่าน  ชีวิตเติบโตมาจากการอ่าน ถึงแม้จะไม่ใช่นักอ่านตัวยงก็เถอะ แต่ก็ยอมรับว่าการอ่านมีพลังต่อการเสริมสร้างกระบวนทัศน์ของตัวเองเหมือนกัน

ผมอยากเขียนโน่นนี่ก็เพราะการอ่านนั่นแหละ....อ่านมากก็อยากเขียน อ่านมากก็สนใจและตั้งคำถามกับ "โลกและชีวิต" ว่าเป็นเช่นใด...

การเขียนบันทึกในบล็อกนั้น  ผมยึดหลัก "เขียนในสิ่งที่ทำ ย้ำในสิ่งที่มี" ...ซึ่งหมายถึงเรื่องที่ทำ เรื่องที่สนใจ เรื่องที่เราลงมือทำแล้วค้นพบบางอย่างก็นำมา "แชร์" ไว้ เผื่อบางทีจะได้รับการขยายและเพิ่มเติมจากกัลยาณมิตรในสิ่งที่เรา "คิดและเห็น" มา

และที่สำคัญที่ค้นพบ ณ โกทูโนก็คือ "มิตรภาพและการแบ่งปัน" นั่นเอง
ผมว่านี่แหละคือ "หัวใจของการจัดการความรู้"

...

ขอบคุณครับ