ผมไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลยครับคุณแผ่นดิน

ถ้าพูดกันตรงๆ คือผมคิดมาตลอดว่าค่ายสร้างนั้นล้าสมัย ไม่ได้ฉุกคิดว่าต้องมองที่ผู้รับ

ครั้งหนึ่งที่คณะเคยไปสร้างโรงอาหารให้โรงเรียนบนดอย อีกครั้งหนึ่งไปสร้างบ้านพักเด็กที่ต้องเดินทางมาเรียนไกลๆ โรงอาหารนั้น ผมไม่ได้ยินว่าภายหลังใช้เป็นอะไร แต่บ้านพักเด็กกลายเป็นห้องเก็บของไปเรียบร้อย

การไปสำรวจค่ายน่าจะเป็นสิ่งที่จำเป็นจริงๆ ครับ และคงต้องทำอย่างระมัดระวัง ซึ่งอันนี้น่าสนับสนุนมากครับ จะทำให้นิสิตได้รู้จักโลกอีกใบอย่างลึกซึ้ง และตระหนักถึงความแตกต่างทั้งด้านสังคม วัฒนธรรม และเศรษฐกิจของโลกนั้น

แต่พูดกันตรงๆ (อีกที) แล้ว ผมไม่ค่อยหวังว่าชาวบ้านจะได้อะไรมากจากการออกค่ายครั้งเดียว เรื่องแบบนี้ต้องทำต่อเนื่องและยั่งยืนโดยชุมชนเข้ามามีส่วนร่วมอย่างจริงจัง 

การทำเป็นครั้งคราวแบบการออกค่ายนั้น ผมมองประโยชน์ของผู้มาเยือนมากกว่าครับ ตลอดระยะเวลาที่ผมใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัย ทราบว่ามีรุ่นพี่คนหนึ่งตัดสินใจเป็น NGO ช่วยงานชาวเขาจากความประทับใจในประสบการณ์ค่าย แบบนี้คงเป็นสุดยอดผลพวงจากการออกค่าย แต่ผมไม่ได้หวังว่าทุกคนต้องทำแบบนั้น นิสิตที่มีพื้นฐานเป็นคนเมืองไม่ต้องละทิ้งทุกอย่างไปอยู่กับชาวเขา ขอแค่ล้างรถแบบประหยัดน้ำ ใช้ถุงพลาสติกน้อยลง ขึ้นรถเมล์บ้างเมื่อโอกาสอำนวย คือรู้ว่าตัวเองต้องทำอะไรในสังคมที่ตนอยู่ การกระทำเล็กๆ เหล่านี้ ถ้าเกิดขึ้นจากการไปเห็นโลกกว้างก็นับว่าคุ้มเกินคุ้มแล้วครับ คุณแผ่นดินว่าไหม?