อย่างว่าครับ เราถือคำขวัญ และพุทธสุภาษิตกันด้วยการท่องจำ มิได้ใส่ใจในความหมาย

ไม่ว่าจะเป็น "นัตถิ ปัญญา สม อาภา" ไม่มีแสงสว่างใดเสมอด้วยปัญญา

หรือ "อัตตาหิ อตตโน นาโถ" ตนแลเป็นที่พึ่งแห่งตน

แล้วเรากำลังทำอะไรกัน

หวังแต่จะพึ่งคนอื่น ไม่พยายามสร้างปัญญา คอยแต่ลอกเลียน

แล้วเราก็ยังหวังว่า "เราจะพัฒนา"

เพ้อฝันจริงๆ

ผมเพียงไม่เข้าใจว่า

ทำไมเราจึงปล่อยให้โลก "มายา"  ที่กำลังทำร้ายเราทั้งทางตรง และทางอ้อมจึงมีอิทธิพลกับเรามากกว่า โลกแห่ง "ความจริง" ที่ไม่เคยทำร้ายใคร

แปลกแต่จริงนะครับ