ตอนที่เอามาบันทึกถ่ายทอดไว้ก็ด้วยอารมณ์แบบที่ดร.ยุวนุชว่านี้เลยละครับ คือทั้งขำ ทั้งงกเงิ่น ทั้งหงุดหงิด ทั้งได้ไอเดียและสนุกครึกครื้นระคนกัน เหมือนได้อยู่กับกิจกรรมอะไรก็ไม่รู้เหมือนเล่นขายของ แต่มันก็เกิดขึ้นจริงๆและเคลื่อนไหวชีวิตประจำวันวันของเราไปได้จริงๆ ที่ขำและปิ๊งแว๊บเลยว่าจะต้องเอามาเขียนเอาไว้ให้ตนเองอ่านเล่นด้วยก็คือ ตอนคอมพิวเตอร์บอกประเภทบริการต่างๆว่าต้องกดหมายเลขอะไร ตอนแรกๆฟังดูแล้วก็ไม่ตรงสักที เลยรอไปเรื่อยๆ คิดว่าต้องมีสักรายการสิน่าที่มันตรงกับโทรศัพท์บ้าน แต่ฟังไปเรื่อยๆก็ไม่มีสักที จนท้ายที่สุดก็ถึงรายการบอกว่า 'ต้องการฟังใหม่อีกครั้ง กด... ' ผมงี้ ทั้งร้องจ๊ากและขำ เหมือนกับอุทานว่าอ้าววว เลยก็ต้องฟังอีกรอบแล้วก็กดแบบเดาสุ่มไปเรื่อยๆ