นั่นซีคะอาจารย์ขจิต ฝอยทอง สลับที่กันอย่างน่าขันมาก คงจะได้โคจรพบกันสักวันแน่นอน

เห็นหมู่บ้านมรดกโลกนี้แล้ว คิดถึงเมืองไทยว่าทำไมเราจึงไม่สามารถรักษาสิ่งดีๆเดิมๆอย่างเข้าใจในโลกที่เปลี่ยนแปลงไปนี้ได้ โดยเฉพาะการจัดการเรื่องวัฒนธรรมและสิ่งแวดล้อม เห็นสายน้ำของแม่น้ำโชกาว่าแล้วช่างสะอาดน่าชม มาดูน้ำในคลองมะขามเรียงอยุธยาดูบ้าง ช่างมืดมนไร้อนาคต อ้าว บ่นซะแล้ว

สังคมเกษตรกรรมผูกพันกับธรรมชาติและการมีวิถีชีวิตร่วมกัน งดงามอบอุ่นนะคะ