ขอบคุณที่ไปแบ่งปันความสุขที่เล่าว่านักเรียนได้นั่งอ่านหนังสือใต้ต้นแจงน่ะค่ะ นึกตามเห็นภาพ เด็กๆคงมีความสุข ต้นแจงนี่ผีเสื้อและนกเขาก็ชอบไปแวะเวียนบ่อยๆค่ะ

ดีใจที่อาจารย์ปลูกย่านาง สมุนไพรใกล้ตัวของคนชนบท ที่บ้านก็ปลูกแต่จะงอกงามช้า ไม่เหมือนที่เขางอกเองในธรรมชาติ เวลาจะใช้เลยไปด้อมๆมองๆตามพงป่าละเมาะหรือข้างทางค่ะ เก็บได้ทีละเยอะๆ ชาวบ้านแถวบ้านเขาไม่ได้ใส่ใจเลย เราเห็นแล้วตื่นเต้นดีใจที่พบค่ะ พวกวัชพืชที่งอกงามเองที่จริงเป็นยาได้แทบทั้งนั้นแต่ความรู้ลืมเลือนไปหมดเพราะเราไม่ได้สร้างความสัมพันธ์กับคนรุ่นก่อนๆที่จะถ่ายทอดความรู้ที่เป็นรากของเราให้ น่าเสียดายมากค่ะ