ขอกราบสวัสดี ผศ. วิไล อย่างเป็นทางการครับ

ขอบพระคุณที่เข้าไปเยี่ยมในบล็อกผม และแนะนำบันทึกของอาจารย์ให้ผมตามมาอ่าน ตื่นเต้นครับ อยากอ่านต่อไวๆ ผมว่าเราตกอยู่ในสถานการณ์คล้ายๆ กัน เพราะเริ่มเขียนตอนที่หนึ่ง แล้วยังไม่สามารถหาจังหวะปลีกตัวจากภาระอื่นๆ มาเขียนต่อได้เสียที

เห็นด้วยกับอาจารย์มากๆ ในเรื่องการให้เครื่องมือผู้เรียนเพื่อที่เขาและเธอจะได้พัฒนาตนเองไปเป็นผู้เรียนรู้ตลอดชีวิตครับ ความยากของเรื่องการให้ "เครื่องมือ" นั้นเริ่มกันตั้งแต่เรื่องการออกแบบหลักสูตร การฝึกอบรมครูอาจารย์ให้เห็นความสำคัญของการ "ลดการสอน เพิ่มการเรียน(โดยผู้เรียนเอง)" ส่วนครูอาจารย์ก็ผันตัวเองไปเป็นผู้ดำเนินการจัดหาเครื่องมือ ผู้แนะนำชี้แนวทางแทน หลายครั้งผมได้ยินคำว่า ไม่มีเวลา เนื้อหาเยอะอยู่แล้ว สอนไม่ทัน ประมาณนี้บ่อย

ผมไม่ได้มาบ่นหรอกนะครับ เพราะคิดว่าถ้าเรามาเริ่มตั้งต้นออกแบบหลักสูตร วิธีการสอนใหม่ เริ่มวิจัย เก็บข้อมูล และนำเสนอผลงานวิจัยที่เกิดขึ้นในประเทศไทยเราเองก็น่าจะเพิ่มน้ำหนักในการต่อรองกับข้ออ้างต่างๆ ได้

รออ่านบันทึกของอาจารย์ด้วยใจระทึกครับ

ด้วยความเคารพ

วสะ