ดีใจค่ะ ที่ได้แนวร่วมผู้มีประสบการณ์มาก่อนทุกๆท่านค่ะ

ครูบา สุทธินันท์ ปรัชญพฤทธิ์ คะ ..."เอาไว้มีข่าวถล่มตึก ค่อยกลับไปดู"....โอ๊ะโอ๋....แบบนี้อาจจะต้องเลิกดูทีวีไปอีกหลายๆปี หรอืเปล่าคะ...(เอ...หรือว่า จะได้ดูเร็วขึ้น????...แฮ่ม)

คุณน้อง DSS "work with disability" ( หนิง ) ...ดื่มแต่น้ำแน่นะคะ...เห็นเน้น "น้ำจริงๆ" เลยสงสัย สงสัยค่ะ

พี่บางทราย (คนเข็นครก ขึ้นภูเขา) ...ตอนนี้นั่งทำงานเงียบ..เงียบ(ทำเสียงอย่างไงดีให้เงี๊ยบเงียบ) ...จนคนอื่นนึกว่า หลับในที่ทำงาน..(แฮ่ๆ) แต่ก็คงจะสักพักค่ะ เอาให้แบบลูกตุ้มแกว่งหาจุดสมดุล..ถึงตอนนั้นอาจเปิดทีวีบ้างและไม่ให้มันมาเป็นนายของเวลาแล้วล่ะค่ะ (แน่ๆ)

คุณMr.Direct คะ ขอบคุณเช่นกันค่ะ ..ที่หอพักที่อยู่สำหรับคนไม่ได้ไปไหน..ส่วนมากเป็นอย่างนั้นจนดูเป็นปกติค่ะ...เสียงทีวีจะเล็ดรอดออกจากเกือบทุกห้อง...

คุณ เมตตา คะ...สงสารคุณผู้หญิงคนนั้นจังค่ะ....ถ้าเธอรู้ตัวว่าเสียแฟนเพราะไม่ทำอะไรมัวแต่ดูทีวี..คงเศร้ามากเลย.....เหตุการณ์นี้น่าจะเป็นอุทาหรณ์สำหรับคนติดทีวีเน๊อะ...

อาจารย์ วิรัตน์ คำศรีจันทร์ คะ ขอบคุณค่ะที่แวะมาเยือน...ความสุขอยู่รอบๆ วนเวียนแต่บางที(บ่อยๆ)ก็มักจะลืมมองหาและมองเห็นค่ะ....เป็นผู้หญิงชาวมนุษย์เงินเดือนธรรมดาๆ ที่พยายามหาจุดลงตัวของความเรียบง่ายให้ตัวเองค่ะ...

ขอบคุณค่ะ ดร.กมลวัลย์ ..อ่านแล้วเกิดความเปรียบเทียบว่า ทีวีเมืองนอกกับเมืองไทย มีความต่างกันแน่ๆ ถึงทำให้อาจารย์เกิดการเปลี่ยนแปลงได้....ถ้าทีวีเมืองไทยสามารถให้การเพิ่มพูนความรู้ความสามารถตามความต้องการที่หลากหลายของผู้ชม...ทีวีไทยจะน่าสนใจขึ้นบ้างไหมคะ....

คุณ mr. สุมิตรชัย คำเขาแดง คะ

ชอบตรงนี้ค่ะ"อิสรภาพทางความคิด   และไม่มีใครที่ชี้นำผมอยู่"...รู้สึกคล้ายๆนี้เลยค่ะ....ขอบคุณค่ะ