สวัสดีครับ
   คิดถึงน้องบ่าวจังหู ไม่อยู่หลายวันก็เรื่องไปเฝ้าพระอรหันต์นั่นเอง .. องค์นี้ 96 ปีแล้วครับ .. ส่วนองค์แรก จากผมไปตั้งแต่ กุมภาพันธ์ 2528 .. ขณะผมไปอยู่ Japan ได้ 3-4 เดือน .. เที่ยวนี้ผมได้ อุ้มพระอรหันต์ ด้วยล่ะ .. ลองอ่านข้างล่างนี้ดูได้ครับ

  ....  ดีใจที่ได้กลับไปเยี่ยมแม่วึ่มีอายุ 96 แล้ว และเป็นครั้งแรกที่ได้อุ้มแม่เข้าห้องน้ำ เหตุเพราะห้องน้ำของแม่มีคนอื่นเข้าไปอาบน้ำอยู่  จึงต้องให้ไปใช้ห้องน้ำอื่นในห้องติดกันแทน แม่เดินไม่ได้ แม้จะกระเถิบไปได้เอง แต่เรากลัวเสียเวลา เลยอุ้มเสียเลย
    ตอนลากลับ เราคุยเรื่องความตายกับแม่อย่างสนุกสนาน มีเสียงหัวเราะปนอยู่ด้วยตลอดเวลา  หน้าตาแม่สดใสมาก  เรายังบอกว่าอย่างน้อยขอสัก 100 ปีนะ  แม่บอกว่าน่าจะพอแล้ว แต่ใจเรายังรู้สึก ไม่ยอม
    แท้จริงแล้ว ทุกอย่างขึ้นอยู่กับเหตุปัจจัย .. หากพรุ่งนี้มีโทรศัพท์บอกมาว่า แม่ไปแล้ว .. เราจะต้องพร้อมรับเหตุการณ์ด้วยสติ ต้องนำคาถา "เช่นนั้นเอง" มาใช้ให้ได้
   ทำเป็นพูดดีไป .. จะมีพรุ่งนี้ให้เรารับโทรศัพท์หรือไม่ ยังไม่รู้เลย  เพราะเรื่องความตาย ใช่ว่า ใครมาก่อน ต้องไปก่อนก็หาแน่นอนไม่ .. สาธุชนจึงควรใช้ชีวิตด้วยความไม่ประมาท อยู่ด้วยความกตัญญู กตเวที เป็นดีที่สุดแล.

    บอกก็ได้ ว่า Copy ของตัวเองมา จาก บันทึกนี้ ของท่านพี่ Augustman