วลีที่กล่าวไว้เป็นหัวข้อบันทึกนั้น  ผู้เขียนนำมาจากชื่อเพลงของนักร้องลูกทุ่งชื่อดังในยุคสมัยหนึ่ง  ก็เลยรำลึกไปถึงอีกเพลงหนึ่งที่ว่า "ตายแน่...คราวนี้หวังต้องตายแน่ๆ"

เรื่อง"ความตาย"  บางคนไม่อยากจะเอ่ยถึงมัน  อาจเพราะคิดว่าไม่เป็น"มงคล"บ้าง  พูดแล้วทำให้"หดหู่"ใจบ้าง   บางคนหนักไปถึงว่าพูดไปเป็น "ลางสังหรณ์"ไม่ดีไปโน่นแน่....

        ในทางพระพุทธศาสนาท่านว่า  ให้นึกถึงความตายไว้เนืองๆ  จักได้ "ไม่ประมาท" เร่งทำกิจหน้าที่ของตนๆให้พร้อม  คือพร้อมจะตายเมื่อกาลเวลานั้นมาถึง

ผู้ที่เป็นพ่อ แม่ ก็ทำหน้าที่พ่อแม่ให้ดีที่สุด   ผู้ที่เป็นครู อาจารย์ก็ทำหน้าที่ให้การอบรมสั่งสอนศิษย์ให้ดีที่สุด  เป็นต้น

        แต่หน้าที่ของทุกคนฐานะที่เกิดมาเป็นมนุษย์พบพระพุทธศาสนา  นั่นคือ  ละเว้นความชั่ว  ทำความดี และฝึกจิตทำใจให้บริสุทธิ์ผ่องแผ้ว   ซึ่งทราบกันดีในโอวาทสามประการที่เคยร่ำเรียนมา  แต่มักไม่ค่อยได้รำลึกนึกถึงกันนัก

        ผู้ที่ตายไปขณะที่จิตคิดชั่ว ทำชั่วอยู่  ท่านว่าจะไปสู่ "ทุคติภพ"   มิต้องพูดถึงลูก หลาน ญาติพี่น้องที่อยู่ข้างหลัง    ผู้ที่ตายไปขณะที่จิตคิดแต่เรื่องดี ทำดีและมีจิตใจที่สงบ(สมาธิ)บริสุทธิ์  ท่านว่าจะไปสู่ "สุคติภพ" แน่นอน

        ว่ากันว่า "กรรมใกล้ตาย" ( อาสันนกรรม ) - เป็นกรรมที่คนกระทำเมื่อจวนจะตาย หรือ "นาทีทองก่อนตาย" สำคัญยิ่ง   ผู้ที่ฝึกสมาธิมาย่อมได้เปรียบมากในเรื่องนี้  เพราะเขาจะตายอย่างสงบ มีสติ พร้อมรอยยิ้มและหน้าเอิบอิ่ม  อย่างนี้ดีมากๆ

        ในเมื่อแต่ละคนไม่สามารถกำหนดรู้ว่าได้ว่า จะตายเมื่อใด  และตายอย่างไร    หากเป็นไปได้ควร "เตรียมตัวตาย"ไว้ให้พร้อม........นั่นคือ.....ทำหน้าที่ของตนให้ดีที่สุด หมั่นทำความดี และฝึกจิตให้สงบ( สมาธิ ) จะได้ "ไม่กลัวตาย"  ไงล่ะครับ

                ..........................................................................