คุณ |
เบิร์ด  ครับ |
- ตั้งแต่เป็นผู้ใหญ่มานี้ผมก็ไม่ได้อ่านหนังสือการ์ตูน และทั้งไม่ได้ดูการ์ตูนโทรทัศน์อย่างสมัยเด็กมากนัก เว้นแต่ที่เกี่ยวกับงาน ที่ผมยังดูและขาดไม่ได้อยู่ก็คือภาพยนตร์การ์ตูนที่เป็นหนังโรง ที่เด็กดูได้ผู้ใหญ่ดูดี เช่น Pinocchio, Beauty and the Beast (โฉมงามกับเจ้าชายอสูร), Lion King, Pocahontas, Mulan, Ant, A Bug's Life, Ice Age ฯลฯ
- การ์ตูนที่เข้าฉายโรงพวกนี้ ลงทุนสูงจึงออกมาดีมาก เพลงเพราะมาก ภาพก็สวยงาม ทั้งการสร้าง(วาดฉาก) และตัวละคร ผมยังจำติดตาฉากเต้นรำของหุ่มไม้พินน็อกคิโอ, ฉากเต้นรำในห้องโถงของเบลล์กับเจ้าชายอสูรในเรื่อง Beauty and the Beast, ฉากที่ลิงอาวุโสชูลูกสิงโตตัวน้อยขึ้นสุดแขนให้สัตว์อื่นๆ ที่มาชุมนุมกันอยู่หน้าชะง่อนหินในหุบเขาราชันต์ในวันที่ซิมบาเกิด ฉากนี้สุดยอดที่สุด(ในความคิดผม) ตั้งแต่มนุษย์เราทำหนังการ์ตูน(ฉายโรง)กันมา
- ผมชอบการ์ตูนที่วาดด้วยมือมีเส้นขอบ(outline) แบบดั้งเดิมอย่าง Lion King หรือ Beauty and the Beast นี้ มากกว่าการ์ตูนที่สร้างด้วยคอมพิวเตอร์อย่างเช่น Toy Story หรือ A Bug's Life แต่ไม่ได้ไม่ชอบนะ เพียงแต่ชอบน้อยกว่า
- เขียนไปเขียนมา นึกขึ้นมาได้ว่าบ้านเราไม่ค่อยได้เห็นภาพยนตร์การ์ตูนเคลื่อนไหว(อนิเมชั่น)ที่สร้างโดยคนไทยที่เป็นหนังโรงเท่าไร ตั้งแต่ตั้งประเทศมาน่าจะมีประมาณ ๕ เรื่องได้กระมัง เรื่องที่ผมจำได้เรื่องแรกที่คนไทยและฉายโรงคือการ์ตูนต่อต้านคอมมิวนิสต์เรื่องหนุมาณ(ถ้าจำชื่อเรื่องไม่ผิด) แล้วก็มีสุดสาคร (ที่อาจาย์ประยุทธ ปรมาจารย์ด้านการ์ตูนเคลื่อนไหวเป็นคนทำ) จากนั้นก็หายไปหลายสิบปี จนกระทั่งมามีเรื่องปังปอนด์ และเรื่องก้านกล้วยที่ทำกับคอมพิวเตอร์ ส่วนการ์ตูนทีวีที่วาดด้วยมือก็มีเห็นเนืองๆ แต่ที่ครองเวลาในโทรทัศน์ช่วงรายการเด็กเกือบร้อยเปอร์เซ็นก็ยังเป็นการ์ตูนญี่ปุ่น (ส่วนที่เป็นหนังโรงฝรั่งครอง)
- คำถามครับ (แต่ไม่ได้ถามคุณเบิร์ดหรอกครับ คิดขึ้นมาแล้วนิ้วพาไป) ถ้าการ์ตูนดีๆ มีอิทธิพลต่อความฝันและความกล้าของเด็กและเยาวชนแล้ว ทำไมประเทศนี้จึงมีคนน้อยมากที่สนใสสร้างสรรค์งานประเภทนี้?