ความเห็น: การ์ตูนชุดที่ไม่มีเล่มจบ: เรื่องราวของวรรณกรรมที่ผู้ใหญ่อย่างผม "ตกสมัย"

คุณแอน

ครับ <ul>

เรื่องแจ็สการ์ตูนเป็นแบบไหน ที่คุณแอน "อยากรู้จริงๆ" นั้น ผมจะขอให้ลูกชายอธิบายให้ดีกว่านะครับ เพราะผมก็ไม่ลึกซึ้งเท่าเขา เท่าที่ผมเข้าใจนะครับ ถ้าอาจารย์เคยฟังดนตรีแจ็สสไตล์ญี่ปุ่น หรือเคยดูการ์ตูนเรื่องเอวันเจเลียน ที่ใช้ดนตรีประเภทนี้ประกอบ (ตอนนี้ได้ข่าวว่าเขาเอาลงแผ่นดีวีดีแล้ว ๑๓ แผ่น) ก็คงมีทั้งสดชื่น แจ่มใส เศร้า หดหู่ และฮึกห้าวเหิมหาญ ตามเนื้อหาของเรื่องแหละครับ เพราะเป็นเรื่องของนักรบ อย่างไรก็ตามโปรดอดใจนิดนึงครับ อยู่บ้านเดียวกันแต่ไม่ค่อยได้เจอกัน เพราะเขาเลิกงานถึงบ้านตีหนึ่ง ผมนอนแล้ว เช้าผมก็ออกจากบ้านตั้งแต่เขายังไม่ตื่น ตอนเย็นผมกลับถึงบ้านเขาก็ออกไปทำงานแล้ว

เรื่อง workshop ที่คุณแอนเล่าน่าสนใจมากเลยครับ นักศึกษาเขาสามารถด้น(improvise) ท่าเต้นได้สดๆ กับดนตรีที่ด้นสดแบบแจ็สนอกจากต้องมีพื้นฐานเรื่องการเต้นเรื่องการฟัง(ดนตรี)อย่างลึกซึ้งแล้ว คงต้องฝึกตัวเองให้ทำอะไรที่ผ่าน "ใจ" ออกมาเป็น "การกระทำ" กันน่าดูเลยนะครับ ลูกชายผมเคยบอกว่าสิ่งที่นักดนตรีแจ็สต้องการมากที่สุดคือ "แรงบรรดาลใจ" ถึงจะ "ด้น" ออกมาได้ดี เพลงหนึ่งจะเล่นไม่กี่นาทีจบหรือจะให้เป็นชั่วโมงก็ได้ ผมว่าถ้าคุณแอนได้อัดวิดีโอไว้และนักเรียนตามโรงเรียนได้ดู คงจะ inspire พวกเขาให้มีดนตรีในหัวใจ (music appreciation) นี่ผมก็ "พูดจริงๆ" นะครับ ผมอยากให้เยาวชนได้เห็นได้ยินได้ฟังเรื่องแบบนี้ ถ้าคุณแอนอัดวิดีโอไว้ และอยากลองอย่างที่ผมว่ากับโรงเรียนในจังหวัดที่ตั้งมหาวิทยาลัยสักจำนวนหนึ่ง ผมจะช่วยสมทบทุนค่าแผ่น

วันก่อนเพื่อนบ้านผม ลูกชายเขาเรียนปริญญาโทดนตรีอยู่ที่เยอรมัน ส่ง DVD บันทึกการแสดงของนักเรียนทั้งเด็กเล็กเด็กโตหลายร้อยคน เต้นประกอบดนตรีที่เล่นโดยวงออเคสตรา ทั้งไพเราะทั้งสวยงามมากเลยครับ ชุดที่เขาใส่กันก็เรียบง่าย ไม่มีอะไรเป็นพิเศษด้วย สิ่งเหล่านี้เยาวชนไทยเราไม่ค่อยมีโอกาสได้เห็น ได้ยิน ได้ฟัง เพราะมันไม่ใช่ดนตรีหรือการแสดงในเชิงพาณิชย์ที่ทำเพื่อขายโดยค่ายเพลง

การ์ตูนแต็งแต็ง (ออกเสียงตามต้นฉบับภาษาฝรั่งเศส) และพีนัท ผมก็ยกให้ลูกหลานไปหมดแล้วเหมือนกันครับ จำได้ว่าเก็บไว้แต่หนังสือ ชื่อ โลกการ์ตูนของพีนัท ที่เขียนโดยพรพิไล เลิศวิชา ซึ่งวิเคราะห์งานการ์ตูนชิ้นนี้ในเชิงวิชาการไว้ดีมาก

ยินดีครับที่ได้คุยกันในบล็อก G2K

</ul>