ทุกข์เกิด เพราะมีสมุทัย

เมื่อไม่เข้าใจก็สร้างแต่เหตุแห่งทุกข์เสมอไป

ผู้ปฏิบัติธรรม เจริญสติจึงรู้ มรรค

เมื่อมีมรรค ทุกข์นั้นก็ดับไป

การดับทุกข์ ดับได้เป็นคราวๆ...ละได้เป็นคราวๆ

ตามการรับรู้และการเจริญสติ...ยังไม่ถาวรเป็นสมุจเฉทประหาน เพราะยังไม่ใช่องค์มรรคแท้

แต่เป็นการฝึกเจริญมรรคเท่านั้น