อยู่ในวัดก็ดีอย่างตรงที่มีคนดูแลและทรัพยากรต่างๆทั้งสถานที่และงบประมาณที่จะต้องใช้ ก็จะสามารถระดมทุนจากสังคมได้ง่ายกว่า รวมทั้งเป็นศูนย์กลางของการเข้าถึงที่เอื้อประโยชน์แก่ชาวบ้านธรรมดาๆได้ดีกว่าครับ แต่ก็มีข้ออ่อนตรงที่ขาดคนเข้าไปช่วยทางวิชาการที่จะสามารถทำอย่างทุ่มเทและต่อเนื่องได้ เพื่อทำให้เป็นการจัดวางเพื่อการเรียนรู้ เห็นมิติอื่นๆที่นอกเหนือจากการเก็บรวบรวมสิ่งของมาไว้ด้วยกัน

ผมลองไปดูว่ามีแง่มุมอะไรที่จะลองทำเพื่อพอเป็นแนวให้คนได้เห็นแล้วช่วยๆกันทำ ทำอย่างที่มันสะท้อนวิถีชีวิตและสะท้อนสิ่งทำออกมาจากมือซึ่งสะท้อนชีวิตจิตใจชุมชนได้  เช่น อย่างเขียนเรื่องการจับเขียด ลงเบ็ด หาปลา พร้อมกับวาดรูปและมีเนื้อหา ที่ทำกับท่านพระอาจารย์มหาแลและคุณครูในท้องถิ่นสะสมไว้ในบล๊อกนี้ หากดึงออกมาทำสื่อ ก็สามารถเอาไปติดในพิพิธภัณฑ์พื้นบ้านคู่กับเครื่องมือจักสานและเครื่องมือทำมาหากิน ก็จะบกเล่าเรื่องราวต่างๆได้ดีกว่ามีอุปกรณ์จัดวางและตั้งไว้เฉยๆ ไม่เห็นสังคมและผู้คน เหล่านี้เป็นต้น

ตอนนี้อยากได้คนในท้องถิ่นที่ทำอย่างท่านพระอาจารย์มหาแลได้สัก ๔-๕ คนและเด็กๆที่เข้าถึงคนเฒ่าคนแก่ในหมู่บ้านสักหมู่บ้านละคนเท่านั้น ก็จะไปช่วยทางวัดทำพิพิธภัณฑ์ของวัดหนองกลับให้เป็นแหล่งการเรียนรู้ได้อย่างดี ดีกว่าเดิมแน่นอนครับ