สวัสดีครับคุณแสงแห่งความดีครับ

ผมเดินและถีบจักรยานไปกลับระหว่างบ้านและโรงเรียนด้วยถนนเส้นนี้ จากโรงเรียนจนถึงตลาดกว่า ๒ กิโลเมตรและจากตัวตลาดถึงทางแยกเข้าหมู่บ้านอีก ๗ กิโลเมตร แล้วก็เดินตามทางเกวียนในหน้าแล้งและบนคันนาจากถนนสู่บ้านอีกประมาณ ๒ กิโลเมตร รวมไปกลับวันละประมาณ ๒๕ กิโลเมตรอย่างนี้อยู่ ๕-๖ ปีครับ ตอนท้ายๆก็มีบางช่วงที่ต้องได้อาศัยความเมตตาของคุณครูให้ได้ไปอยู่บ้านพักครูด้วย บ้างก็เช่าห้องพัก และอยู่กับบ้านชาวบ้านในหนองบัวที่รู้จักกัน

ถนนที่ดูว่ามีสภาพเละและเต็มไปด้วยหล่มโคลนอย่างนี้นั้น ก็คล้ายในรุ่นของผมแหละครับ แต่ในรุ่นผมซึ่งจะก่อนปี ๒๕๒๙ กว่า ๑๐ ปีนั้น ถนนจะมีหลุ่มบ่อและก้อนดินโคลนมากว่านี้ สองข้างทางก็จะเป็นป่าเป็นระยะๆ และมีคลองน้ำหลากตามธรรมชาติ ไหลบ่าเอ่อท่วมเต็มถนนเกือบตลอดทาง

ทางจะเละกว่านี้ครับ เพราะในยุคผมนั้นจะมีแต่รถหนักๆ คือรถบรรทุกแร่ กับรถบรรทุกไม้ซุงและไม่ไผ่ รถหนักๆเหล่านี้ไม่กลัวติดหล่ม ตามล้อจะใช้โซ่เส้นขนาดใหญ่พันรอบยางให้เกาะถนน พร้อมกับพอติดหล่มก็ใช้ลวดสลิงยึดกับต้นไม้ขนาดใหญ่แล้วดึงรถให้เคลื่อนไปเป็นระยะๆ รถเล็กๆจะวิ่งไม่ได้ ต้องเดินหรือถีบจักรยานไปเลย