ผมสังเกตสีหน้าและแววตาของผู้ประสบความยากลำบาก…จากเหตุการณ์น้ำท่วมใหญ่ครั้งนี้

ผมเห็นมากกว่าความตื่นตระหนก และความวิตกกังวลในแววตาของบุคคลที่ผมเห็น

…ความสั่นเทาของร่างกายที่เปียกปอนด้วยน้ำฝน ริมฝีปากที่เขียวเพราะความหนาว…

ผมสัมผัสสิ่งนั้นได้ แม้สถานการณ์ที่เกิดขึ้นกับบ้านสวนนั้น จะไม่หนักหนาสาหัสนัก

บุคคลเหล่านี้ กางเต้นอยู่ริมถนน นั่งมองบ้านของตัวเองจมอยู่กลางสายน้ำ ด้วยความห่อเหี่ยวของชีวิต

…

สิ่งที่ผมสุญเสียไปมันอาจไม่เท่าครึ่งหรือเศษเสี้ยวของบุคคลที่ผมเห็น

..

ผมเข้าใจถึงความรู้สึกนี้ดีพอ เพราะมันเฉียดไปเฉียดมากับสิ่งที่ผมประสบเช่นกัน

..

สิ่งที่ทำได้ผ่านสื่อonline… มีเพียงกำลังใจที่ส่งผ่านไปถึง ผู้ประสบความยากลำบากในสถานการณ์น้ำท่วมใหญ่ ครั้งนี้

ขอให้อย่าท้อถอย….ในชีวิต นะครับ