เทคนิคการเก็บข้อมูลหรือการทำวิจัยแบบบ้านบ้านของอาจารย์น่าสนใจมากเหมาะกับวัฒนธรรมชุมชนบ้านเราที่ไม่ชอบการขีดเขียนและจดบันทึก ชอบการบอกเล่า แบบมุขปาฐะ ชอบการบอกต่อแบบปากต่อปาก อ้างอิงบุคคล นี่เป็นจุดอ่อนของชาวบ้าน และภูมิปัญญาชุมชนที่ไม่สามารถถอดองค์ความรู้มาเป็นศาสตร์เชิงวิชาการได้ต้องอาศัยนักวิชาการที่เป็นนักปฏิบัติการ หรือนักวิชาการชุมชน ที่เข้าใจชุมชน เข้าใจวัฒนธรรมชุมชน ถอดองค์ความรู้จากชาวบ้านชาวชุมชน สร้างองค์ความรู้ใหม่ต่อยอดประยุกต์ใช้ให้เข้ากับกาล เทศะ ที่สังคมไทยขาดแคลนอยู่ในขณะนี้ เพราะส่วนใหญ่พบนักวิชาการที่มักอ้างทฤษฎี หลักวิชาการที่ลอกมาจากฝรั่ง หากอ้างของชาวบ้านชาวชุมชนที่เป็นปราชญ์ หรือภูมิปัญญาชุมชนมักจะไม่ได้รับการยอมรับ เพราะนักวิชาการการส่วนใหญ่ที่อยู่ในคอก(รั้ว)มหาวิทยาลัยจะมีค่านิยมผิดๆที่มีความคิดว่า ลอกเขา(ฝร่ง)ถือว่าเก่ง คิดถือว่าโง่ เลยผลิตลูกศิษย์ที่จบมาแต่ละรุ่นๆมีแต่ใบกระดาษ(ปริญญาบัตร) แต่ขาดปัญญาที่สามารถพาตัวรอดอยู่กับสังคมอย่างมีความสุขได้ อามิตตาพุทธ...