หลังจากมีถนนสี่แยกออกไปจากถนนสายเอเชีย ไปตากฟ้า ไพสาลี แล้วก็ผ่านหนองบัวขึ้นสายเหนือ ทำให้ด้านที่เคยเป็นป่าของหนองบัวที่เลยออกไปทางหนองคอก มีถถนนหนทาง ผมก็เลยได้เคยไปยืนมองดูเพื่อทบทวนเส้นทางที่ผมเคยเดินทางจากบ้านที่หมู่ ๑๑ ตำบลห้วยร่วม ลัดเลาะตามทุ่งนาและป่าละเมาะออกทางด้านหลังของชุมชนหนองบัวและเข้าไปถึงเขาเหล็ก เขามรกต และเขาสูง เพื่อหาไม้ ฟืน รวมทั้งเผือก กลอย ผักหวาน มันเสา หน่อไม้ ไม่ไผ่ และที่จะขาดไม่ได้ก็คือไม้มะค่า

พอมีถนนและพื้นที่ส่วนใหญ่เปิดโล่งจนเห็นไปไกลแล้ว ก็ให้นึกประหลาดใจว่าเมื่อในอดีตพวกชาวบ้าน รวมทั้งผมเอง สามารถเดินทางด้านเท้าและเกวียนไปได้อย่างไร เนื่องจากมันช่างไกล และในยุคนั้นก็เต็มไปด้วยป่า ขับรถไปตอนนี้ผมก็ว่ามันยังไกลโขอยู่ทีเดียว

ไม้มะค่าแถวป่าหนองบัวนั้นเยอะนะครับ แล้วก็มีให้พอเลือก ซึ่งบางทีก็ไปบากและจองไว้แบบข้ามปี ซึ่งก็แปลกและน่านับถือวิถีของชาวบ้านในอดีตนะครับ คือ เมื่อเห็นมีใครบากต้นไม้เพื่อแสดงว่าเขาได้จองไว้แล้ว ก็ไม่เห็นมีใครเข้าไปชิงตัดเอาไปก่อน