อาจารย์ ดร. แสวงหายไปร่วมสองสัปดาห์ได้แล้ว ... คิดถึงนะครับ แต่ก็ทำให้ผมได้มีเวลากลับมาทบทวนบล็อกที่ผมไม่ได้อ่าน เพราะหายไปเนื่องจากงานยุ่งเช่นกัน

เห็นบล็อกนี้แล้วอดไม่ได้จริงๆ ครับ

ผมขอเสนอสามประเด็นในมุมมองอาจารย์มหาวิทยาลัยนะครับ

หนึ่ง ผมคิดว่านักศึกษาหวังว่าครูต้องสอน ครูไม่สอน คือครูขี้เกียจ เอาเปรียบ ไม่เตรียมตัว

สอง ครูไม่สอน ไม่เป็น คือทำได้แต่สอน ผมไม่แน่ใจว่ารากฐานความคิดและสัญลักษณ์ที่่ว่าครูคือผู้รู้นี้ ย้อนกลับไปได้ไกลแค่ไหน เริ่มตั้งแต่เราเรียนกันในวัดหรือไม่ เพราะเราเคารพครู ครูเลยมีทุนทางสัญลักษณ์ที่ต้องแบกไว้ว่าเป็นผู้รู้ ไม่รู้แล้วน่าอาย พอให้ครูมาเป็นผู้อำนวยการ ก็เลยทำตัวกันไม่ถูก

สาม ประเด็นนี้ผมเถียง ส่วนใหญ่เถียงกับตัวเองครับ ว่าถ้ามองว่าโรงเรียนและมหาวิทยาลัยเป็นธุรกิจ (ซึ่งก็เป็นจริงๆ ยอมรับกันซะดีๆ) ผมสงสัยว่า ใครคือลูกค้า? ผมมองอย่างนี้นะครับ บริการที่สถานศึกษาจัดให้คือความรู้ ซึ่งพิสูจน์ในตลาดด้วยปริญญา หลายแห่งเลยลักไก่ขายปริญญาซะอย่างนั้น เรื่องนี้ผมยังคงต้องเถียงกับตัวเองต่อไป

การเรียนแบบผู้เรียนเป็นศูนย์กลางเป็นเรื่องท้าทายมากครับ โดยเฉพาะในบริบทของครูไทย ที่น่าเบื่อก็คือการเหมารวม การแห่ตามกระแสของผู้มีอำนาจน่ะครับ เห็นว่าดีก็เอาเลย ใช้เลย ไม่เคยได้เตรียมตัวเตรียมคน มันก็เลยลักลั่นแบบนี้