ส่วนหนึ่งเป็นเพราะการเขียนเป็นการเยียวยาแบบหนึ่งด้วยครับ

บุคลิกเดิมที่อาจจะทนทุกข์ เก็บกด ไม่สามารถระบายออก การเป็นนักรบไซเบอร์ เป็นการสวม role player ที่อยากจะเป็นแต่เป็นไม่ได้ ให้ใกล้เคียงความจริงมากที่สุด จาก nobody กลายเป็น somebody ได้อย่างฉับพลัน อะไรที่เคยแค่คิด ก็สามารถเปล่า สามารถพูด (ผ่านแป้นพิมพ์) ออกมาได้โดยไม่ผ่าน censure หรือ sensor อะไรเลย

เพียงแต่เป็นการเยียวยาที่ผิดทาง ดื่มยาพิษแก้กระหาย

การเสพของ negative มันยั่วยุให้เสพมากขึ้นๆ เพื่อให้ได้ effects เท่าเดิม แสวงหาสังฆะ กลุ่มที่ยอมรับภาษาแบบนี้ พฤติกรรมแบบนี้ กลายเป็น One us (พวกเรา) versus one them (พวกอื่น ที่ไม่ใช่พวกเรา)

ที่น่าเป็นห่วงก็คือ วัยรุ่น เด็กๆ สามารถ access สื่อที่หล่อเลี้ยงอารมณ์เหล่านี้ได้หลายช่องทางมาก และมีประสิทธิภาพกว่าผู้ใหญ่เสียอีก