กราบนมัสการท่านพระอาจารย์มหาแลครับ

ท้องนา คูคลอง นาบัว และสถานีรถไฟศาลายานี่ สื่อความเป็นวิถีชีวิตคนศาลายาได้ดีครับ
นักศึกษามหิดลเมื่อเอ็นทรานซ์และต้องไปเรียนศาลายาในปีแรกนั้น เคยเห็นเขากิจกรรมรับน้องรถไฟเหมือนชาวมหาวิทยาลัยเชียงใหม่เหมือนกัน
การมีกิจกรรมอย่างนี้ นอกจากจะช่วยกระตุ้นวงจรการผลิตและบริโภค ทำให้เศรษฐกิจของคนทำมาหากินทั่วไปมีชีวิตดีแล้ว ก็ทำให้สังคมภายนอก กับสังคมการศึกษา รวมทั้งชุมชนวิชาการที่หลากหลายสาขาในมหาวิทยาลัยซึ่งมักจะแยกส่วนกันอยู่ในกล่องของใครของมันนั้น ได้ออกมามีกิจกรรมชีวิตและได้ประสบการณ์ทางสังคมร่วมกัน หากทำไปก็ทบทวนบทเรียนและออกแบบให้มีความพิถีพิถันมากยิ่งๆขึ้น ก็จะเป็นการเรียนรู้ทางสังคมที่สร้างความเป็นมหาวิทยาลัยที่มีชีวิตได้ดีมากเลยนะครับ